คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่า ง.เป็นเจ้าของร้านจำหน่ายฝิ่น จำเลยได้ให้คนมาพูดขอเงินเดือนให้จำเลยเดือนละ ๒๐ บาท ถ้าไม่ยินยอมจะถูกทำร้าย เจ้าทุกข์กลัว จึงรับว่าจะให้ ต่อมาจำเลยยังได้ให้คนไปขอยืมเงิน ๘๐ บาทจากเจ้าทุกข์อีก เจ้าทุกข์ขอผัดจำเลยว่าไม่มีเงินให้จะมีชีวิตร์อยู่ในตำบลนี้ได้อย่างไร แลจะได้รู้ว่าจำเลยจะฆ่าเจ้าทุกข์ได้ไหม ดังนี้ ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๓๐๓ ตอนท้าย ให้จำคุกจำเลยคนละ ๓ ปี แลให้เพิ่มโทษ ย.จำเลยตาม มาตรา ๗๔ คงให้จำคุก ย.๖ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีสำหรับ ข.
จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ต้องห้ามตาม พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.๒๔๖๑ มาตรา ๓ ส่วน ย.ฎีกาในข้อเท็จจริงได้ และพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
