Supreme Court Judgment No. 234/2516

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก ๒ คน ได้ร่วมกันปล้นทรัพย์กระบือหนึ่งตัวของนายโป้ยนางเล็ก จำเลยกับพวกกระทำไปตลอดแล้ว แต่ไม่บรรลุผลและในการปล้นนี้จำเลยกับพวกได้ใช้ปืนยิงนายโป้ยหนึ่งนัดโดยเจตนาฆ่าเพื่อเอาไว้ซึ่งผลประโยชน์อันเกิดแต่การกระทำผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์และเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาในความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์ กระสุนถูกนายโป้ยได้รับอันตรายแก่กายบาดเจ็บสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐, ๘๐, ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐, ๘๓ และนับโทษต่อกับคดีแดงที่ ๔๓๑/๒๕๑๓

จำเลยให้การว่าไม่ได้กระทำผิด

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๔๐, ๒๘๘, ๘๐, ๘๓ ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๘๐ อันเป็นบทหนักจำคุกสิบห้าปี ลดโทษเพราะคำรับสารภาพ ชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา ๗๘ เป็นจำคุก ๑๐ ปี นับโทษจำเลยต่อจากคดีอาญาแดงที่ ๔๓๑/๒๕๑๓ คำขอนอกจากนี้ให้ยก

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า คืนวันเกิดเหตุ มีคนร้าย ๒ คน คือนายเผยและจำเลยขึ้นมาบนเรือนนายโป้ยผู้เสียหาย และคนร้ายอีกคนหนึ่งไปเปิดคอกกระบือนายเผยใช้ปืนจี้อกผู้เสียหาย จำเลยใช้ก้านเครือกล้วยตีผู้เสียหายและภรรยาและจำเลยถือมีดปลายแหลมด้วยขณะนั้นนางหยั่นแม่ยายผู้เสียหายอยู่ที่เรือนซึ่งมีสะพานทอดเดินถึงกัน ได้ตะโกนเรียกให้คนช่วย นายเผยจึงไปที่เรือนนางหยั่น จำเลยคงยืนคุมผู้เสียหายอยู่ ผู้เสียหายจึงเดินไปขอร้องนายเผยมิให้ทำร้ายนางหยั่น นายเผยก็ถีบผู้เสียหายและใช้ปืนยิงผู้เสียหาย กระสุนถูกที่เอวเหนือตะโพกล้มลงหมดสติไป แล้วคนร้ายจึงพากันหลบหนีไป จึงวินิจฉัยว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ยิงนายโป้ยเอง เพียงแต่นายโป้ยกลัวว่านายเผยจะทำร้ายนางหยั่น

นายโป้ยจึงขอร้องไว้และว่าจะเอาทรัพย์อะไรก็เอาไป แต่นายเผยกลับยิงนายโป้ย การที่นายเผยยิงนายโป้ยในพฤติการณ์เช่นนี้ย่อมถือได้ว่านายเผยกระทำไปโดยลำพัง จำเลยมิได้มีส่วนร่วมกระทำผิดด้วยแต่อย่างใด จะถือว่าจำเลยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดฐานพยายามฆ่านายโป้ยด้วยหาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้องเท่านั้น และการพยายามปล้นทรัพย์นี้คนร้ายได้กระทำโดยใช้ปืนยิงด้วย จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐ วรรค ๔, ๘๐