คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสองเด็ดขาดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2533 เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ตามคำพิพากษารวมเป็นเงิน 31,529,787.96 บาท จากกองทรัพย์สินของจำเลยทั้งสองเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้วเห็นว่า ควรอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ทั้งสามอันดับเป็นเงิน 30,486,530.90 บาทจากกองทรัพย์สินของจำเลยทั้งสอง ตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 107(3) คำขอรับชำระหนี้นอกจากนี้ให้ยกเสียศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เจ้าหนี้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของจำเลยที่ 1 สำหรับมูลหนี้อันดับ 2 เป็นเงิน13,021,963.21 บาท
นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า หนี้อันดับ 2 คือหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นคดีหมายเลขแดงที่ 1388/2530 ซึ่งพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้โจทก์จำนวน 6,300,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19 ต่อปี โดยกำหนดอัตราดอกเบี้ยตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งจำเลยที่ 1 ตกลงว่าหากผิดนัดไม่ใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินยอมรับผิดชดใช้เงินตามตั๋วพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 19 ต่อปี อันเป็นอัตราดอกเบี้ยไม่เกินประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยในขณะทำสัญญาเมื่อจำเลยที่ 1 ผิดนัดจึงต้องรับผิดชำระดอกเบี้ยตามสัญญา ศาลจึง
Result
พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดชำระส่วนดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19 ต่อปี และคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว กองทรัพย์สินของจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดหนี้ดังกล่าว แม้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ได้เป็นคู่ความในคดีแพ่งดังกล่าว อันจะต้องถูกผูกมัดโดยผลแห่งคำพิพากษาของศาลชั้นต้นดังกล่าวโดยตรงก็ตาม แต่ก็ไม่มีเหตุตามกฎหมายที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะอ้างประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยไปลดดอกเบี้ยตามคำพิพากษาซึ่งถึงที่สุดแล้วอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ลงเหลืออัตราร้อยละ 15 ต่อปี ได้พิพากษายืน
