คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่หลบหนีจับตัวยังไม่ได้อีก 1 คน ได้ร่วมกันใช้ไม้และเหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธ ตี และแทงทำร้ายร่างกายนายหยุ่นกง หรือกวงชัย นางพัชรา กับเด็กชายหนึ่ง สามีภรรยาและบุตรซึ่งเป็นนายจ้างของจำเลยกับพวก ถูกตามบริเวณร่างกายหลายแห่งบาดเจ็บสาหัส และถึงแก่ความตายทันทีทั้ง 3 คน โดยจำเลยกับพวกมีเจตนาฆ่าผู้ตายทั้งสาม โดยการไตร่ตรองเตรียมการไว้ก่อน และเพื่อความสะดวกในการกระทำผิดอย่างอื่น และโดยลักษณะการกระทำการฆ่าที่ทารุณโหดร้ายต่อผู้ตาย ซึ่งเป็นนายจ้างของจำเลยกับพวก และผู้ตายได้ตายสมดังเจตนาของจำเลย และจำเลยกับพวกได้บังอาจร่วมกันชิงทรัพย์ของผู้ตายดังกล่าวแล้ว โดยจำเลยกับพวกร่วมกันประทุษร้ายฆ่าผู้ตายทั้งสามเพื่อความสะดวกในการชิงทรัพย์
จำเลยกับพวกได้ชิงทรัพย์รวมเป็นราคาทั้งสิ้น 31,000 บาท ของนายหยุ่นกง หรือกวงชัยผู้ตายไป ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 339(1)(3) วรรคสอง วรรคห้า,289(5)(6)(7) ฯลฯจำเลยให้การปฏิเสธศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคสอง วรรคห้า, 289(5)(6)(7)ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14ขณะกระทำผิดจำเลยมีอายุเพียง 13 ปีเศษ ให้ส่งตัวไปฝึกอบรมในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลาง จนกว่าจะมีอายุครบสิบแปดปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 74(5) ริบของกลาง และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 31,000 บาทแก่ผู้มีสิทธิได้รับคืนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โดยวางเงื่อนไขเกี่ยวกับความประพฤติของจำเลยไว้
ฯลฯโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนพิจารณาแล้วได้ความตามที่โจทก์นำสืบว่า นายหยุ่นกง หรือกวงชัยผู้ตายเป็นเจ้าของโรงงานทำเครื่องหวายที่ตึกแถว 2 คูหา ซอยสายน้ำทิพย์ ถนนสุขุมวิท 22 แขวงคลองตัน เขตพระโขนงกรุงเทพมหานครและใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย มีคนงานประมาณ 7 - 10 คนโรงงานเปิดเวลา 7 นาฬิกา ปิดเวลา 22 นาฬิกา เมื่อปิดประตูโรงงานแล้วจะไม่เปิดอีกจนกว่าจะรุ่งเช้า เพราะลูกกุญแจอยู่กับนายหยุ่นกงผู้ตาย ผู้ตายทั้งสามนอนอยู่ชั้นสามและมีคนงานอีก 3 คนคือ นายสวย นายประจวบ และจำเลยพักหลับนอนอยู่กับนายหยุ่นกงผู้ตายที่ชั้นสอง นายหยุ่นกงและนางพัชราถูกฆ่าตายที่ชั้นสอง ส่วนเด็กชายหนึ่งถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่ที่ชั้นสามและไปถึงแก่ความตายที่โรงพยาบาลตำรวจในวันรุ่งขึ้น
คืนเกิดเหตุโรงงานปิดเวลา 22 นาฬิกา คนงานอื่นกลับไปหมดแล้วคงมีแต่นายสวยและจำเลยอยู่กับนายหยุ่นกงผู้ตายรุ่งเช้านายธีรศักดิ์น้องชายนายหยุ่นกงผู้ตายและตำรวจมาเปิดประตูโรงงานเข้าไปคงพบแต่ศพของคนทั้งสาม ไม่พบนายสวยและจำเลย ก่อนเกิดเหตุคือ วันที่ 15 เดือนเดียวกันและในคืนเกิดเหตุนายสวยได้ชวนนายประจวบและจำเลยปล้นทรัพย์นายหยุ่นกงผู้ตาย นายประจวบไม่ร่วมมือด้วย
จำเลยให้การในชั้นสอบสวนและในชั้นพิจารณารับว่า คืนเกิดเหตุนายสวยได้ชวนจำเลยกับนายประจวบให้ร่วมทำการปล้นทรัพย์นายหยุ่นกงจำเลยกับนายประจวบไม่ร่วมด้วย จำเลยจึงชวนนายประจวบออกไปข้างนอกขณะจำเลยลงไปอาบน้ำชั้นล่าง นายประจวบก็ออกไปจากโรงงานเสียก่อนเมื่อจำเลยอาบน้ำเสร็จ ขึ้นมาชั้นสองเพื่อจะแต่งตัว ขณะเดียวกันเห็นนายสวยเดินมาจากชั้นล่างถือมีดอยู่ในมือ เมื่อนายสวยวิ่งขึ้นไปทำร้ายเด็กชายหนึ่งชั้นสาม จำเลยหนีลงมาชั้นล่างแต่ประตูเหล็กใส่กุญแจ จึงกลับขึ้นไปชั้นบนอีกและถูกนายสวยบังคับให้หยิบลูกกุญแจจากตัว นายหยุ่นกงซึ่งมีเลือดอยู่ตามตัวมาส่งให้ หลังจากนั้นนายสวยก็พาจำเลยหลบหนีไป ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุที่โรงงานผู้ตายมีคนอยู่ด้วยกันเพียง 5 คน
คือผู้ตายทั้งสามนายสวยและจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นว่า ใครเป็นคนร้ายฆ่าผู้ตายทั้งสามและชิงทรัพย์ผู้ตายก็ตาม แต่ตามข้อเท็จจริงดังกล่าว คนร้ายจะเป็นคนอื่นไม่ได้นอกจากนายสวยหรือจำเลย หรือนายสวยและจำเลยร่วมกันกระทำความผิด สำหรับจำเลยซึ่งมีอายุเพียง 13 ปีเศษ นายหยุ่นกงและนางพัชราสามีภรรยาก็เป็นนายจ้างและเป็นผู้ใหญ่ จึงไม่เชื่อว่าจำเลยจะทำการใหย่แต่เพียงผู้เดียวได้ คนที่เป็นตัวการฆ่าและชิงทรัพย์ผู้ตายดังกล่าวจึงต้องเป็นนายสวย นายหยุ่นกงและนางพัชราถูกฆ่าตายที่ชั้นสอง แสดงว่าผู้ตายทั้งสองนี้ยังไม่ได้ขึ้นไปนอนที่ชั้นสาม ยังคงทำธุรกิจอยู่ที่ห้องชั้นสอง นายหยุ่นกงนอนตายที่ห้องเก็บของชั้นสอง
นางพัชรานอนตายที่ห้องกลางชั้นสอง มีรอยถูกแทงด้วยมีดและเหล็กขูดชาฟท์ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ค้นพบกางเกงของจำเลยที่โรงงานมีรอยเปื้อนเลือดมนุษย์ นายหยุ่นกงถูกทำร้ายถึง 5 แห่ง ส่วนนางพัชรากำลังตั้งครรภ์ถูกทำร้ายถึง 10 แห่ง ถึงแก่ความตาย เนื่องจากกะโหลกศีรษะแตกร้าว เลือดออกในสมองและจากบาดแผลถูกแทง เห็นได้ว่านายสวยลอบทำร้ายนายหยุ่นกงและนางพัชราขณะเผลอตัว ลักษณะการกระทำและบาดแผลดังกล่าวนายสวยจะทำคนเดียวไม่ได้ เพราะถ้าทำร้ายนายหยุ่นกงหรือนางพัชราก่อนคนทั้งสอง ก็ต้องมีโอกาสช่วยเหลือกัน และจะต้องมีร่องรอยการต่อสู้ จึงน่าเชื่อว่าจำเลยต้องร่วมมือกับนายสวยด้วย ส่วนเด็กชายหนึ่งที่ถูกฆ่าตายด้วยน่าจะเป็นด้วยเมื่อนายสวยกับจำเลยฆ่านายหยุ่นกงและนางพัชราแล้วได้ขึ้นไปค้นหาทรัพย์ชั้นบน
เด็กชายหนึ่งได้ร้องขึ้น นายสวยกับจำเลยจึงทำร้ายเสียเพื่อเก็บเสียงไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตของเพื่อนบ้านห้องใกล้เคียงเกิดเหตุแล้วจำเลยก็หลบหนีไปกับนายสวยถึงจังหวัดขอนแก่นแล้วจึงแยกย้ายกันไป โดยจำเลยเดินทางไปบ้านจำเลยที่จังหวัดมหาสารคาม ตามข้อเท็จจริงและพยานแวดล้อมกรณีดังที่ได้วินิจฉัยมา รับฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าจำเลยได้ร่วมกับนายสวยฆ่าผู้ตายทั้งสามโดยเจตนา โดยการไตร่ตรองเตรียมการไว้ก่อน เพื่อความสะดวกในการชิงทรัพย์และเอาทรัพย์ของผู้ตาย เพื่อปกปิดความผิด และเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญา และโดยเหตุที่จำเลยได้ฆ่าผู้ตายคราวเดียว 3 คน คนหนึ่งคือนางพัชราเป็นหญิงมีครรภ์ อีกคนหนึ่งเป็นเด็กชายหนึ่งอายุเพียง 1 ปี 6 เดือน
นายหยุ่นกงเป็นสามีนางพัชรา และเป็นบิดาเด็กชายหนึ่ง เป็นการฆ่าให้ตายทั้งครอบครัว มีลักษณะกระทำทารุณโหดร้าย จำเลยจึงต้องมีความผิดตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยที่จำเลยเบิกความว่า นายสวยชวนนายประจวบและจำเลยกระทำความผิด นายประจวบและจำเลยไม่เอาด้วย จำเลยชวนนายประจวบออกไปจากโรงงาน นายประจวบออกไปเสียก่อน จำเลยไม่ทันออกไป นายสวยก็ก่อเหตุเสียก่อนและบังคับให้จำเลยอยู่ในที่เกิดเหตุ ให้หยิบลูกกุญแจจากตัวนายหยุ่นกงซึ่งนอนมีเลือดอยู่ตามตัวมาส่งให้ เลือดจึงเปื้อนกางเกงจำเลยนั้น ไม่มีเหตุผลและส่อพิรุธ เพราะถ้าเป็นความจริง นายสวยคงไม่ลงมือกระทำความผิด ในขณะที่จำเลยยังไม่ได้ออกไปจากที่เกิดเหตุ เพราะจำเลยจะเป็นพยานมัดตัวนายสวยได้เป็นอย่างดี ตลอดเวลาที่จำเลยหนีไปกับนายสวยก็ไม่ปรากฏว่านายสวยได้ขู่เข็ญบังคับจำเลยให้ต้องไปกับนายสวย ก่อนจะแยกทางกันนายสวยยังให้เงินจำเลยไว้ 200 บาท เหตุใดจำเลยจึงไม่แยกทางกับนายสวยเสียก่อนที่ใกล้จะถึงบ้านจำเลยในโอกาสแรกที่จะทำได้ ฯลฯพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
