คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138, 289,90, 91, 32 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138 วรรคสอง, 289(2), 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 วรรคแรก ลงโทษฐานมีเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่และฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่อันเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกตลอดชีวิต
เมื่อลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว ก็ไม่อาจนำโทษจำคุก 2 ปี มารวมได้อีก เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91(3) คงลงโทษจำคุกตลอดชีวิตสถานเดียว และริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีปรากฏจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่าเมื่อจำเลยชะลอความเร็วของรถเพราะติดรถยนต์คันอื่นซึ่งติดสัญญาณไฟแดงเพื่อจะเลี้ยวขวา ผู้เสียหายจึงได้ลงจากรถยนต์ปิกอัพวิ่งไปกระโดดเกาะบันไดขึ้นหลังคารถตรงประตูรถด้านหน้าด้านคนขับจำเลยได้ขับรถเบี่ยงลงถนนทางด้านซ้ายเฉียดเสาไฟฟ้าข้างถนนเพื่อให้เสาไฟฟ้าเบียดกระแทกตัวผู้เสียหายให้ตกจากรถ เมื่อเลยสี่แยกค่ายจิระประวัติไป ผู้เสียหายปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคารถจำเลยได้ขับรถชิดซ้ายเพื่อให้กิ่งไม้ข้างถนนถูกตัวผู้เสียหายซึ่งอยู่บนหลังคารถและขับรถส่ายไปมาเพื่อให้ผู้เสียหายตกจากรถนั้นเห็นว่า
การกระทำของจำเลยดังกล่าวก็เพื่อที่จะหลบหนีผู้เสียหายกับพวกซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจไม่ให้จับกุมได้เท่านั้น แม้จะขับรถส่ายไปมาก็เป็นการกันมิให้รถยนต์ของเจ้าพนักงานตำรวจแซงขึ้นหน้ารถตนเองได้ ซึ่งหากจำเลยมีเจตนาฆ่าคงจะกระทำในโอกาสแรกโดยการขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุพุ่งเข้าชนผู้เสียหายในขณะที่ผู้เสียหายยืนโบกมือ ขวางทางอยู่กลางถนนที่ด่านตรวจหมู่บ้านเขาขาดการที่จำเลยไม่หยุดรถเมื่อผู้เสียหายกับพวกส่งสัญญาณให้หยุดที่ด่านตรวจโดยเร่งความเร็วหลบแผงกั้นเป็นด่านตรวจของเจ้าพนักงานตำรวจ และขับรถส่ายไปมาในขณะที่ผู้เสียหายอยู่บนหลังคารถด้วยนั้น ตามพฤติการณ์จำเลยมีเจตนาที่จะหลบหนีให้พ้นการตรวจค้นและจับกุมของเจ้าพนักงานตำรวจเพียงอย่างเดียวอันเป็นความผิดฐานขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานโดยใช้กำลังประทุษร้ายเท่านั้น
ส่วนที่จำเลยขับรถเบี่ยงลงถนนด้านซ้ายเฉียดเสาไฟฟ้าข้างถนนนั้น ก็ปรากฏว่าก่อนที่จำเลยจะขับรถ เบี่ยงไปเช่นนั้นมีรถยนต์หลายคันจอดขวางติดสัญญาณไฟแดงอยู่ เมื่อได้สัญญาณไฟเขียว จึงเป็นไปได้ที่จำเลยรีบร้อนขับรถออกไปเพื่อให้พ้นจากการถูกจับกุมและไม่อาจ ขับรถออกไปทันทีได้จึงต้องเบี่ยงลงข้างทางที่มีที่ว่างพอให้ รถยนต์บรรทุกสิบล้อที่จำเลยขับผ่านไปได้ เผอิญตรงนั้นมีเสาไฟฟ้า อยู่ 1 ต้น จำเลยจึงต้องขับรถเบี่ยงเฉียดเสาไฟฟ้านั้นไปรถยนต์บรรทุกที่จำเลยขับเป็นรถขนาดใหญ่และเพิ่งเป็นขณะออกรถย่อมไม่อาจใช้ความเร็วสูงได้ข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้เพียงว่าจำเลยมีเจตนาหลบหนีเจ้าพนักงานตำรวจเพื่อให้พ้นจากการถูกจับกุมการกระทำของจำเลยยังไม่ถึงขั้นพยายามฆ่าเจ้าพนักงานโดยเล็งเห็นผลการกระทำของตนแต่อย่างใดพิพากษาแก้เป็นว่า
จำเลยมีความผิดฐานขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่โดยใช้กำลังประทุษร้าย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคสอง ให้จำคุก 2 ปี รวมกับโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ เป็นจำคุก 4 ปี ความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 80 ให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2
