คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 162,91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 162 (ที่ถูกมาตรา 162(1)) ให้ลงโทษฐานเป็นเจ้าพนักงานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ตามมาตรา 90 ให้จำคุก 6 ปีแต่เห็นว่าคำรับของจำเลยในเอกสารหมาย ป.จ.6 (ศาลอาญาธนบุรี)จำเลยได้ลุแก่โทษและพยายามบรรเทาผลร้ายนับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย 4 ปี คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยต้องวินิจฉัยเพียงข้อเดียวว่า
ขณะจำเลยปฏิบัติหน้าที่ขายทอดตลาดทรัพย์ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 16/2528 ของศาลจังหวัดพะเยานั้นจำเลยถือเป็นเจ้าพนักงานบังคับคดีตามคำสั่งศาลหรือไม่ ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวนี้ ศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งได้ความว่า ศาลจังหวัดพะเยาได้ออกหมายบังคับคดีตั้งจ่าศาลจังหวัดพะเยาเป็นเจ้าพนักงานบังคับคดีในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 16/2528ของศาลจังหวัดพะเยา ตามหมายบังคับคดีฉบับลงวันที่ 16 สิงหาคม2528 เอกสารหมาย ป.จ.4 (ศาลอาญาธนบุรี) จำเลยรายงานตัวเข้ารับราชการตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดพะเยาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2529 ตามเอกสารหมาย ป.จ.1 (ศาลอาญาธนบุรี)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลจังหวัดพะเยาได้ออกหมายบังคับคดีตั้งจ่าศาลจังหวัดพะเยาเป็นเจ้าพนักงานบังคับคดีในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 16/2528 ของศาลจังหวัดพะเยานั้น เป็นการตั้งบุคคลที่ดำรงตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดพะเยาหาใช่ตั้งบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะไม่ ฉะนั้นบุคคลที่ดำรงตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดพะเยาอยู่ในขณะออกหมายบังคับคดีตลอดมาจนบุคคลที่ย้ายมาดำรงตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดพะเยาในเวลาต่อมา ย่อมเป็นเจ้าพนักงานบังคับคดีในคดีแพ่งดังกล่าวจนกว่าการบังคับคดีจะเสร็จสิ้น เมื่อจำเลยย้ายมาดำรงตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดพะเยาในขณะการบังคับคดีแพ่งดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานบังคับคดีแพ่งดังกล่าวตามหมายบังคับคดีที่ศาลจังหวัดพะเยาได้ออกไว้แล้ว โดยไม่จำต้องออกหมายบังคับคดีตั้งจำเลยอีก ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
