Supreme Court Judgment No. 209/2497

พ.ศ. 2497 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ในคดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากสามีภริยากัน จำเลยฎีกาแต่ในระหว่างฎีกานั้น จำเลยถึงแก่กรรมลง ดังนี้ ศาลฎีกาก็มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีได้ ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 132 ( 3 )

คำฟ้องและคำให้การ

คดีนี้

โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากสามีภริยากับจำเลย

จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากัน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา ในระหว่างฎีกาจำเลยตาย

ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้ เป็นเรื่องเฉพาะตัว ฉะนั้นความตายของจำเลยย่อมทำให้คดีนี้ ไม่มีประโยชน์ ในอันที่จะต้องพิจารณาต่อไปจึงให้จำหน่ายคดีนี้เสียจากสารบบความตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๑๓๒ ( ๓ )

Matter details

Panel of judges: ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ · ธรรมบัณฑิต · ดุลยพากย์สุวมัณฑ์
Lower court: ศาลชั้นต้น - นายกวี มนูญปิจุ
ศาลอุทธรณ์ - หลวงพิทักษ์มนูศาสตร์
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.