คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและสั่งริบรถจักรยานยนต์ของกลาง คดีถึงที่สุด ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2519ว่าของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยจึงขอคืนของกลาง ศาลไต่สวนแล้วสั่งว่าพยานหลักฐานของผู้ร้องยังรับฟังไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง ให้ยกคำร้อง ต่อมาวันที่ 15ธันวาคม 2519 ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอของกลางคืนมีข้อความทำนองเดียวกับคำร้องฉบับแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำร้องไว้พิจารณาเพราะผู้ร้องเคยร้องมาครั้งหนึ่งแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า เมื่อคำพิพากษาให้ริบของกลางถึงที่สุดแล้ว ผู้ใดมาร้องขอของกลางคืนโดยอ้างว่าเป็นของตนไม่ได้รู้เห็นกับการกระทำผิดของจำเลยผู้นั้นจะต้องนำสืบให้ฟังได้เช่นนั้น เมื่อพยานที่ผู้ร้องนำสืบฟังไม่ได้ว่าของกลางเป็นของผู้ร้องดังคำร้อง ก็เท่ากับฟังว่าผู้ร้องไม่ได้เป็นเจ้าของของกลางอันแท้จริงนั่นเอง การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้คืนของกลางขึ้นมาใหม่ก็เป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลนั้นอันเกี่ยวกับคดีหรือประเด็นที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดแล้ว ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 144พิพากษายืน
