คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ พ.ศ. 2487 โจทก์เอาที่นาไปทำสัญญาต่ออำเภอขายฝากไว้แก่จำเลยเป็นเงิน 1,200 บาท จำเลยไม่ยอมให้ไถ่ขอให้บังคับจำเลยรับเงินและคืนนาให้โจทก์
จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยขายฝากไว้แก่จำเลย เป็นแต่โจทก์ไปทำสัญญาที่อำเภอกู้เงินจำเลยไป 1,100 บาท มอบที่นาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย ต่อมาโจทก์ขอขายนาแก่จำเลย 1,200 บาทโดยรับเงินไปอีก 100 บาท โจทก์รับสำเนาคำให้การแล้ว รุ่งขึ้นโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องว่า ไม่ได้ทำสัญญาขายฝาก ความจริงได้ทำสัญญากู้เงินจำเลย 1,100 บาท มอบที่นาให้จำเลยยึดไว้เป็นประกันทำต่างดอกเบี้ย ตามสำเนาสัญญากู้ท้ายคำให้การจำเลย ๆ คัดค้านศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องได้ และไม่เชื่อว่า โจทก์ขายนาให้จำเลย พิพากษาให้จำเลยรับเงินและคืนนาให้โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย โดยศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาในข้อเท็จจริง
การที่โจทก์ขอแก้ฟ้องนั้น เห็นว่า คำขอแก้ฟ้องกับคำฟ้องเดิมมีความเกี่ยวข้องกัน เป็นเรื่องโจทก์เอาเงินจำเลยมามอบนาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย เป็นเรื่องที่โจทก์ต้องการเรียกที่ดินคืน โดยขอให้จำเลยชำระเงินนั่นเอง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 179(3) และมาตรา 180(1) ให้ร้องขอแก้ฟ้องได้ทั้งโจทก์ได้ร้องขอแก้ฟ้องก่อนวันชี้สองสถานด้วยพิพากษายืน
