คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2524 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาวันที่ 15 ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยรับโจทก์เป็นลูกจ้างประจำมีผลนับแต่วันที่ 16 มกราคม 2525 เป็นต้นไป โจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลย จำเลยมีหนังสือตักเตือนแล้วโจทก์ยังจงใจขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าว จำเลยจึงปลดโจทก์จากการเป็นลูกจ้างประจำและโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย ขอให้พิพากษายกฟ้องวันพิจารณาโจทก์จำเลยแถลงรับกันว่า จำเลยรับโจทก์เข้าเป็นลูกจ้างทดลองงานมีกำหนด 3 เดือนนับแต่วันที่ 15 ตุลาคม 2524 และบรรจุโจทก์เป็นลูกจ้างประจำวันที่ 16 มกราคม 2525ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า
โจทก์ไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลย โจทก์เป็นลูกจ้างประจำที่ได้ทำงานติดต่อกันมาครบ 1 ปี มีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยไม่มีข้อใดระบุว่าเป็นหน้าที่ของลูกจ้างจะต้องทำคำมั่นสัญญาให้แก่นายจ้างเป็นพิเศษนอกเหนือไปจากข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ดังนั้น การที่โจทก์ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของจำเลยที่ให้โจทก์ลงชื่อในคำมั่นสัญญา จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยผู้เป็นนายจ้าง จำเลยจะอ้างเหตุนี้เลิกจ้างโจทก์โดยไม่จ่ายค่าชดเชยหาได้ไม่การที่จำเลยรับโจทก์เข้าเป็นลูกจ้างทดลองงาน 3 เดือน
ก่อนที่จะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำนั้น เป็นการจ้างโจทก์ทำงานในฐานะเป็นลูกจ้างประจำเพียงแต่โจทก์ยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย หากจะถูกเลิกจ้างในระหว่างเวลาทดลองงานเท่านั้น ส่วนอายุการทำงานในฐานะลูกจ้างประจำเริ่มนับแต่วันที่จำเลยรับโจทก์เข้าทำงาน และเมื่อโจทก์ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำในเวลาต่อมา อายุการทำงานก็ต้องนับต่อเนื่องกัน เมื่อนับะยะเวลาจากวันที่จำเลยรับโจทก์เข้าทำงานถึงวันเลิกจ้าง อายุการทำงานของโจทก์ครบ 1 ปี แต่ไม่ครบ 3 ปี โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างสุดท้าย 90 วัน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 (2) (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31 กรกฎาคม 2521 ข้อ 2พิพากษายืน
