คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยให้การว่า เดิมโจทก์ฟ้องเรียกค่าชดเชยจากจำเลยต่อศาลแรงงานกลาง โจทก์ขาดนัดพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดี โจทก์นำคดีมาฟ้องใหม่เป็นการฟ้องซ้ำ ขอให้ยกฟ้องโจทก์แถลงรับว่าเป็นความจริงตามคำให้การของจำเลย และรับว่าโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้แถลงให้ศาลแรงงานกลางทราบถึงความจำเป็นที่ไม่อาจมาศาลได้ภายใน 7 วัน นับแต่วันที่ศาลแรงงานกลางจำหน่ายคดี เพื่อให้ศาลเพิกถอนคำสั่งนั้นศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำและกรณีเช่นนี้นอกจากไม่มีกฎหมายห้ามมิให้โจทก์ฟ้องใหม่แล้วประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ยังให้สิทธิโจทก์เสนอคำฟ้องใหม่ได้ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าชดเชยจากจำเลยต่อศาลแรงงานกลาง แล้วโจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดในการพิจารณาคดี
ศาลแรงงานกลางถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป จึงมีคำสั่งจำหน่ายคดี เป็นการมีคำสั่งโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 40 วรรคแรก ซึ่งในกรณีนี้มาตรา 41 บัญญัติว่า หากโจทก์แถลงให้ศาลแรงงานทราบถึงความจำเป็นที่ไม่อาจมาศาลได้ภายใน 7 วัน นับแต่วันที่ศาลแรงงานมีคำสั่ง ศาลแรงงานมีอำนาจไต่สวนถึงเหตุแห่งความจำเป็นนั้นได้ และหากเห็นเป็นการสมควรให้ศาลแรงงานมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นและดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปใหม่ได้ ดังนี้ บทบัญญัติดังกล่าวเพียงแต่ให้สิทธิโจทก์ที่จะร้องขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีและดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปใหม่ได้เท่านั้น มิได้ตัดสิทธิโจทก์ที่จะเสนอคำฟ้องเรื่องเดียวกันนี้ใหม่โจทก์จึงไม่ต้องห้ามตามมาตรา 41ที่จะฟ้องคดีใหม่ดังที่จำเลยอุทธรณ์เมื่อโจทก์ไม่ต้องห้ามดังกล่าวแล้วโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน
