เนื้อความคำพิพากษา
ที่ดินโจทย์ได้โก่นสร้างทำกินมา ๑๔ -๑๖ ปี แต่โฉนดมีชื่อนางนิ่มมารดาโจทย์โฉนดลงวันที่ ร.ศ.๑๒๖ (พ.ศ.๒๔๕๐) เมื่อ พ.ศ.๒๔๖๐ นางนิ่มได้โอนยกที่รายนี้ให้แก่จำเลย (โจทย์แลจำเลยเป็นบุตร์นางนิ่ม) โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยตัดฟ้องว่าเปนอุทลุม อ้างฎีกาที่ ๒๓๙/๑๒๐ ศาลฎีกาตัดสินว่า ฎีกาที่จำเลยอ้างผิดกับคดีเรื่องนี้ไกล เพราะในคดีเรื่องนั้นปรากฎว่าปู่เอาที่ดินของหลานไปยกให้ผู้อื่นเปนการเสร็จเด็ดขาด จนผู้รับได้เอาโฉนดแลที่นั้นขายให้คนที่ ๓ ต่อไปแล้ว หลานจึงฟ้องเรียกโฉนดซึ่งปู่ยกให้....... แต่ในเรื่องนี้ไม่ใช่เปนเรื่องเสร็จเด็ดขาด เพราะที่ดินยังอยู่แก่โจทย์เสมอ แลโจทย์ไม่ได้ฟ้องเรียกเอาที่ดินฤาโฉนด คดีที่โจทย์ฟ้องนี้เปนเรื่องที่จำเลยบุกรุกเข้ามาทำในที่ดินซึ่งโจทย์ปกครองอยู่ อันเปนความผิดที่จำเลยกระทำแก่โจทย์ส่วนหนึ่ง()
