เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๒๓ โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าพะยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้รับเงินไปจากผู้เสียหายนั้นไม่ชอบด้วย ม.๑๙๔ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา เพราะจำเลยมิได้เถียงข้อเท็จจริงและโจทก์อุทธรณ์ฉะเพราะข้อกฎหมายและว่าจำเลยต้องมีผิดตาม ม.๑๒๓ ศาลฎีกาตัดสินว่า สำหรับฎีกาข้อแรกนั้นปรากฎในฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ว่าศาลชั้นต้นฟัองข้อเท็จจริงว่าจำเลยไปพูดกับเจ้าทุกข์ว่าเจ้าทุกข์ไปเล่นถั่วเอาเงินให้จำเลยเสีย ๑๐ บาท จำเลยจะเอาไปให้เจ้าพนักงานตำรวจและอำเภอจะไม่ต้องถูกจับกุม เจ้าทุกข์จึงให้เงินจำเลยไป ๑๐ บาท โจทก์ว่าข้อเท็จจริงดังนี้จำเลยต้องมีผิดตาม
ม.๑๒๐ แต่ศาลฎีกาได้ตรวจคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้วไม่ปรากฎว่าศาลชั้นต้นได้ชี้ขาดว่าเจ้าทุกข์ได้ให้เงินจำเลยไปหรือไม่ โจทก์กล่าวความในอุทธรณ์โดยตั้งข้อเท็จจริงเอาเอง ฎีกาข้อนี้จึงตกไป ส่วนฎีกาอีกข้อหนึ่งนั้น ตามข้อเท็จจริงซึ่งโจทย์ยอมรับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้น ไม่ปรากฎว่าจำเลยได้แสดงตนเป็นคนสนิทชิดชอบต่อเจ้าพนักงานอย่างไร
Result
จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกโจทก์
