คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งประกอบธุรกิจในทางพาณิชยกรรมค่าน้ำตาลทรายและมีน้ำตาลทรายซึ่งเป็นสินค้าควบคุมตามประกาศของคณะกรรมการกลางไว้เพื่อจำหน่ายจำนวน 600 กิโลกรัม ได้บังอาจไม่นำน้ำตาลทรายจำหน่ายหรือเสนอขายตามปกติ และบังอาจปฏิเสธการจำหน่ายน้ำตาลทรายให้แก่นางสาวมุกดาและนางสาวสกุลรัตน์ ซึ่งขอซื้อจากจำเลยโดยไม่มีเหตุอันควร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาด พ.ศ. 2522ฯลฯ ริบของกลาง จ่ายเงินรางวัลแก่ผู้จับจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาด พ.ศ. 2522 ฯลฯ จำคุก 3 เดือนปรับ 4,000 บาท ของกลางไม่ริบ ฯลฯโจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบน้ำตาลทรายของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบน้ำตาลทรายของกลางเสียด้วยจำเลยฎีกาในปัญหาที่ว่า
การที่จำเลยไม่นำออกจำหน่ายหรือเสนอขายตามปกติและปฏิเสธไม่ยอมจำหน่ายน้ำตาลทราย อันเป็นสินค้าควบคุมตามประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดนั้น จะถือได้หรือไม่ว่าน้ำตาลทรายจะเป็นทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 31(1)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าน้ำตาลทรายที่จำเลยไม่นำออกจำหน่ายหรือเสนอขายตามปกติและปฏิเสธไม่ยอมจำหน่ายนั้น หาใช่ทรัพย์สินที่ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดไม่ฉะนั้นที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ริบ จึงไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ริบน้ำตาลทรายของกลางตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
