คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยนำทองคำแท่งอันเป็นสินค้าที่ต้องห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำนวน 1 แท่ง จากประเทศสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่าเข้ามาในราชอาณาจักรไทย โดยมิได้รับอนุญาต และมิได้เสียภาษี มิได้ผ่านด่านศุลกากรโดยถูกต้อง หรือมิฉะนั้นจำเลยได้ช่วยซ่อนเร้นช่วยจำหน่าย ช่วยพาไปเสียหรือรับเอาไว้โดยประการอื่นใดซึ่งทองคำแท่งดังกล่าวโดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยฝ่าฝืนกฎหมายและจำเลยเป็นคนต่างด้าวเชื้อชาติและสัญชาติพม่า เข้ามาในราชอาณาจักรไทยที่ซึ่งมิใช่ช่องทางอนุญาตและโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง
พ.ศ. 2522พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2496 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปรามปรามผู้กระทำผิด พ.ศ. 2489 พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 25222....ฯลฯ สั่งริบของกลาง กับสั่งจ่ายเงินสินบนแก่ผู้นำจับและเงินรางวัลแก่ผู้จับตามกฎหมายจำเลยให้การรับสารภาพข้อหาเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาต และข้อหารับไว้โดยประการใดซึ่งสินค้าทองคำแท่งที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร (โดยฝ่าฝืนกฎหมาย) ส่วนข้อหานอกนั้นจำเลยขอให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 จำคุก 1 ปี ผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท รวมเป็นจำคุก 1 ปี 2 เดือนและปรับ1,000 บาท
ลดโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 7 เดือนและปรับ 500 บาท แต่ให้รอการลงโทษ ของกลางริบ จ่ายเงินรางวัลแก่ผู้จับตามกฎหมาย ส่วนเงินสินบนพิเคราะห์จากสำนวนการสอบสวนแล้วรับฟังไม่ได้ว่ามีผู้นำจับ ให้ยกคำขอโจทก์อุทธรณ์ ขอให้สั่งจ่ายสินบนแก่ผู้นำจับตามกฎหมายศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
โจทก์บรรยายฟ้องว่า ตามวันเวลาเกิดเหตุ มีผู้ประสงค์เงินสินบนนำเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยทองคำแท่ง ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยเป็นของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพฐานรับทองคำแท่งดังกล่าวไว้โดยฝ่าฝืนกฎหมาย จำเลยมิได้โต้แย้งเรื่องผู้นำจับก็เท่ากับยอมรับว่า มีผู้นำจับในข้อหาที่จำเลยให้การรับสารภาพนั้นตามที่โจทก์กล่าวในฟ้องจริง แม้คำให้การจำเลยจะมีในตอนท้ายว่า ส่วนข้อหานอกนั้นขอให้การปฏิเสธ ก็เป็นการปฏิเสธข้อกล่าวหาฐานนำทองคำแท่งของกลางเข้ามาในราชอาณาจักรโดยฝ่าฝืนกฎหมายที่โจทก์กล่าวหาจำเลยในคดีนี้ด้วย มิใช่ปฏิเสธว่าไม่มีผู้นำจับดังนั้นแม้โจทก์ไม่สืบพยานก็ฟังได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับซึ่งมีสิทธิได้รับสินบนตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พุทธศักราช 2489 มาตรา 5 และ 6พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับร้อยละสามสิบของราคาของกลาง หากของกลางที่ศาลสั่งริบไม่อาจขายได้ ให้จ่ายจากเงินค่าปรับที่จำเลยได้ชำระต่อศาล นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
