คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยแจ้งความเท็จและเบิกความเท็จต่อศาล ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การว่า จำเลยได้ให้ถ้อยคำในชั้นสอบสวนและเบิกความต่อศาลตามฟ้องโจทก์จริง แต่ต่อสู้ว่าโจทก์ได้กล่าวคำหมิ่นประมาทนายปันโนจริง ส่วนข้อความในเรื่องวันที่ นั้น จำเลยอาจเบิกความผิดพลาดไป ซึ่งไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๑๘, ๑๕๖, ให้จำคุก ๖ เดือน ปรับ ๕๐๐ บาท โทษจำให้รอการลงอาญาไว้
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์น่าจะได้กล่าวคำหมิ่นประมาทนายปันโน ให้จำเลยฟังที่ศาลจริง แต่ไม่ได้กล่าวในวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๔๘๘ ที่จำเลยไปให้ถ้อยคำว่า โจทก์กล่าวหมิ่นประมาทนายปันโนในวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๔๘๘ จึงอาจเป็นเรื่องความจำของจำเลยไม่แน่นอน หรืออาจเป็นเพราะเหตุอื่น การจำวันผิดของจำเลยไม่มีเจตนาจึง พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกา ตรวจสำนวนแล้ว ตามคำพยานหลักฐานฟังได้ว่า โจทก์ได้กล่าวคำหมิ่นประมาทนายปันโนจริง แต่ฝ่ายโจทก์พยายามแถลงว่า ในวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๔๘๘ นั้น ศาลปิด หยุดราชการ โจทก์จะมากกล่าวคำหมิ่นประมาทในศาลได้อย่างไร แต่ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเรื่องที่จำเลยกล่าวอ้างวันผิดไป มิใช่มูลเหตุหรือสาระสำคัญแห่งเนื้อเรื่องที่จำเลยกล่าวนั้นเป็นเท็จ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องชอบแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
