คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้รับมอบหมายจากโจทก์ให้ควบคุมและครอบครองรถแทร็กเตอร์ของโจทก์ ๙ คัน เพื่อนำไปแสดงและไถแข่งขันในงานแสดงทางการกสิกรรมและนำไปซ่อมแซม จำเลยโดยเจตนาทุจริตได้เบียดบังนำรถแทร็กเตอร์ของโจทก์ไปใช้ไถไร่ของจำเลย เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายแก่ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน คือ ยางเสีย เครื่องยนต์ และตัวถังชำรุด จำต้องเสียเงินค่าซ่อมแซมรวมทั้งสิ้นประมาณ ๓๕,๐๐๐ บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑, ๓๕๒, ๓๕๓ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ฟ้องแล้ว เห็นว่าคำบรรยายฟ้องของโจทก์ยังไม่เป็นผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ ส่วนความผิดมาตรา ๓๕๓ นั้นโจทก์มิได้มอบทรัพย์ให้จำเลยหาประโยชน์ที่ลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน ทั้งไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้เสียหายแก่ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินแต่ประการใด คดีโจทก์ไม่มีมูลให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๓ ว่า โจทก์บรรยายฟ้องครบถ้วนตามองค์ประกอบความผิดตามมาตราดังกล่าวแล้วขอให้รับฟ้อง ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๓ คงบัญญัติถึงการกระทำที่เป็นผิดไว้แต่เพียงว่า "ผู้ใดได้รับมอบหมายให้จัดการทรัพย์สินของผู้อื่น หรือทรัพย์สินซึ่งเป็นผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย กระทำผิดหน้าที่ของตนด้วยประการใด ๆ โดยทุจริต จนเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินของผู้นั้น" เท่านั้น เมื่อเป็นดังนี้จึงเห็นได้ว่าการมอบหมายให้จัดการทรัพย์ของผู้อื่นนี้ หาจำต้องเป็นการมอบหมายให้จัดการเพื่อหาหรือให้ได้ประโยชน์อย่างใดเสมอไปไม่
ฉะนั้น ประโยชน์ที่เกิดการเสียหายจึงมิใช่เพียงประโยชน์อันได้จากการจัดการทรัพย์เท่านั้น แต่อาจเป็นประโยชน์อื่นใดก็ได้ซึ่งข้อสำคัญเพียงว่า ประโยชน์ที่เกิดการเสียหายนั้น จะต้องเป็นประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินของเจ้าของทรัพย์เท่านั้น สำหรับคดีนี้ที่โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า รถของโจทก์ยาง ๔ เส้นเสียหาย เพลา เครื่องยนต์ ตัวถังรถ หากจะต้องซ่อมแซมจะต้องเสียเงินประมาณ ๖๐,๐๐๐ บาท ก็ดี รถต้องเปลี่ยนเครื่องอะไหล่ ซ่อมแซมเป็นเงินประมาณคันละ ๒,๐๐๐ บาท ก็ดี รถต้องเปลี่ยนยาง ๔ เส้น เครื่องยนต์ทรุดโทรม เพลารถเสีย รวมถึงตัวถังรถต้องใช้เงินประมาณ ๓๕,๐๐๐ บาท เพื่อซ่อมแซมให้อยู่ในสภาพที่จะขายต่อไปได้ก็ดี ล้วนเป็นการแสดงให้เห็นได้ว่า
ความเสียหายในตัวทรัพย์ที่โจทก์ได้รับล้วน เป็นประโยชน์ของโจทก์ที่เป็นเงินอันอยู่ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินของโจทก์ทั้งสิ้น หาใช่เป็นเพียงการทำให้ทรัพย์ของโจทก์เสียหายดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยมาครบถ้วน ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๕๓ ประมวลกฎหมายอาญาแล้ว ฟ้องของโจทก์จึงถูกต้องตามกฎหมาย ศาลต้องทำการไต่สวนมูลฟ้องตามมาตรา ๑๖๒ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โดยมิได้ทำการไต่สวนมูลฟ้อง ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น พร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนมูลฟ้อง แล้วสั่งไปตามกระบวนความ
