คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่10171 เลขที่ดิน 898 ตำบลดอนไก่ดี อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาครร่วมกับนายศิริชัย ศิเจริญ เมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2527 จำเลยได้ก่อสร้างรั้วคอนกรีตรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์ ทางด้านทิศตะวันออกซึ่งติดต่อกับที่ดินของจำเลย โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรื้อรั้วออกไปจากที่ดินของโจทก์แล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วคอนกรีตที่ปลูกรุกล้ำออกไปจากที่ดินของโจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรื้อให้โจทก์เป็นผู้รื้อโดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายแทนโจทก์จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่ได้บรรยายว่า จำเลยสร้างรั้วคอนกรีตบุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์กว้างยาวเท่าใด
คิดเป็นเนื้อที่เท่าใด ทำให้จำเลยไม่เข้าใจคำฟ้องและเสียเปรียบในการต่อสู้คดี จำเลยสร้างรั้วคอนกรีตในเขตที่ดินของจำเลย ไม่ได้รุกล้ำที่ดินของโจทก์ หากปรากฏว่าจำเลยสร้างรั้วคอนกรีตรุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์จำเลยก็กระทำโดยสุจริตจำเลยมีสิทธิใช้ที่ดินส่วนนั้นของโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1312 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม รั้วที่จำเลยก่อสร้างขึ้นรุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์ แต่รั้วมิใช่โรงเรือนจำเลยไม่ได้รับประโยชน์จากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1312พิพากษาให้จำเลยรื้อถอนรั้วออกไปจากที่ดินของโจทก์ หากจำเลยไม่รื้อให้โจทก์เป็นผู้รื้อถอนโดยให้จำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า หากจำเลยไม่ยอมรื้อถอนออกไปให้โจทก์ดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296ทวิ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว ปัญหาแรกที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่นั้น จำเลยอ้างว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์เท่าใด จึงเป็นฟ้องเคลือบคลุมเห็นว่า ฟ้องโจทก์บรรยายชัดแจ้งแล้วว่า จำเลยก่อสร้างรั้วคอนกรีตรุกล้ำที่ดินของโจทก์ทางด้านทิศตะวันออกซึ่งติดกับที่ดินของจำเลยขอให้จำเลยรื้อรั้วออกไปจากที่ดินของโจทก์ ฟ้องโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัด ซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา172 วรรคสอง แล้ว ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุมแต่อย่างใด ส่วนจำเลยจะบุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์เท่าใดนั้น เป็นเพียงรายละเอียดซึ่งโจทก์อาจนำสืบได้ในชั้นพิจารณา..."
