คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่มาโฉนดที่ 2695,2596 จำเลยเป็นเจ้าของที่ดินส่วนโฉนดเลขที่ 2716 อยู่ติดกับที่ดินโจทก์ มีต้นตาลของโจทก์ซึ่งปลูกบนคันนาในที่ดินโฉนดที่ 2695 กั้น - เป็นแนวเขตเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2522 นายเปรื่องแจ้งต่อโจทก์ว่าจำเลยและบริวารได้ตัดต้นตาลของโจทก์บนแนวเขตที่ดินไป 5 ต้น เป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหายขอให้พิพากษาห้ามมิให้จำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ที่ดินที่โจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ไม่ได้ทำประโยชน์เป็นที่รกร้างว่างเปล่ามานานเกิน 10 ปีแล้ว จำเลยเป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 2716 มีอาณาเขตแน่นอนอยู่แล้ว จำเลยไม่เคยบุกรุกเข้าไปตัดต้นตาลของโจทก์
ฟ้องเคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นตนพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม จำเลยตัดต้นตาล 5 ต้นจริง แต่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าต้นตาลอยู่ในเขตที่ดินของโจทก์พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าต้นตาลพิพาทมิใช่ของโจทก์ พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ว่า
โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์มีที่ดิน 2 โฉนดเลขที่ 2695 และ 2696 อยู่ติดกับที่ดินโฉนดที่ 2716 ของจำเลย เฉพาะที่ดินโฉนดที่ 2695 มีต้นตาลปลูกอยู่บนคันนาของโจทก์เป็นแนวเขต จำเลยบุกรุกเข้ามาตัดต้นตาลของโจทก์ 5 ต้น ทำให้โจทก์เสียหาย คำฟ้องดังกล่าวได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 แล้ว โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อเท็จจริงอันเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดกรณีพิพาทมาในฟ้องดังเช่นการบรรยายฟ้องคดีอาญาแต่อย่างใด ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม และฟังข้อเท็จจริงว่าต้นตาล 5 ต้น อยู่นอกเขตโฉนดที่ดินของโจทก์ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพิพากษายืน
