คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ให้จำเลยเช่าโพรงตึกเลขที่ 366 ต่อมาได้บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1 ให้ออกจากที่เช่า จำเลยไม่ออกไปจึงฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวาร และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยทั้งสองให้การว่าเป็นสัญญาต่างตอบแทน จำเลยมิได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ที่ดินช่องโพรงตึกไม่ใช่ของโจทก์ ไม่มีอำนาจฟ้อง วันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกไปจากโพรงตึกตามฟ้องให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 1 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ 1 รับว่าได้ทำสัญญาเช่าโพรงตึกพิพาทจากโจทก์ แม้ต่อมาจะปรากฏว่าอำนาจการดูแลจัดการที่ดินและโพรงตึกพิพาทได้โอนไปอยู่สำนักงานจัดการทรัพย์สินส่วนพระองค์แต่สำนักงานดังกล่าวได้มีหนังสือมอบหมายให้โจทก์มีหน้าที่จัดการหรือฟ้องร้องให้จำเลยออกไปจากโพรงตึกพิพาทจนกว่าจะเสร็จคดีจึงจะรับมอบที่ดินและโพรงตึกพิพาทคืนมา โจทก์ในฐานะผู้มีอำนาจให้จำเลยเช่าโพรงตึกพิพาทมาแต่เดิม และในขณะฟ้องยังไม่ได้ส่งมอบโพรงตึกพิพาทคืนแก่สำนักงานจัดการทรัพย์สินส่วนพระองค์ ทั้งยังได้รับมอบหมายให้มีอำนาจจัดการฟ้องร้องจำเลยได้ดังกล่าวจึงมีอำนาจฟ้อง
Result
พิพากษายืน
