คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยเป็นผู้จัดการร้านเฉี่ยวกี่ เลขที่ 221 แทนนายเชียวพี่ชาย นายเชียวได้รับอนุญาตให้มีและเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดธรรมดาและน่ากลัวอันตราย 546 ถังไว้ที่ร้านดังกล่าวแต่ที่เก็บไม่พอ จำเลยได้แบ่งน้ำมันเบ็นซินของกลาง 274 ถังไปเก็บไว้ที่บ้านเลขที่ 155
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ(ก) ฐานมีและเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดน่ากลัวอันตรายไว้ ณ สถานที่เก็บ ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตเพื่อจำหน่าย และ(ข) ฐานมีไว้ครอบครองไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บฝ่าฝืนประกาศจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์สืบไม่ได้ว่าเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดน่ากลัวอันตรายและจำเลยได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บแล้วที่แบ่งไปเก็บที่อื่นน่าเป็นเรื่องแจ้งเท็จ แต่โจทก์มิได้ฟ้องพิพากษายกฟ้อง คืนน้ำมันของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผิดพระราชบัญญัติน้ำมันเชื้อเพลิง 2474 มาตรา 48 และพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 มาตรา 17, 19 พิพากษากลับ ให้ปรับ 3,000 บาท ริบน้ำมันของกลางจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า น้ำมันของกลางเป็นส่วนหนึ่งของน้ำมันที่ได้รับอนุญาตให้มีและเก็บไว้จำหน่าย
ไม่ว่าจะเอาไปเก็บที่ใด ๆ มาตรา 48 ไม่ใช่บทลงโทษผู้ที่ไม่เก็บน้ำมันในสถานที่เก็บ แต่ที่จำเลยเอาไปเก็บไว้ที่บ้านเลขที่ 155 อันเป็นสถานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตผิดมาตรา 53(ข) เพราะผิดด้วยข้อกำหนดตามความในมาตรา 18 วรรคหลังแม้โจทก์จะไม่ได้อ้างมาตรา 53(ข) แต่ได้บรรยายฟ้องชัดเจนและขอให้ลงโทษตามมาตรา 48 ซึ่งเป็นบทหนักแล้ว ลงโทษตามมาตรา 53(ข)ซึ่งเป็นบทเบาได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ น้ำมันของกลางไม่เป็นของจะพึงริบได้ตามมาตรา 27, 28 กฎหมายลักษณะอาญา และน้ำมันของกลางเป็นส่วนหนึ่งของน้ำมันที่จำเลยได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บแล้ว ลงโทษตามฟ้องข้อ (ข) ไม่ได้พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิดมาตรา 53(ข) แห่งพระราชบัญญัติน้ำมันเชื้อเพลิง 2474 ปรับ 100 บาท ข้อหานอกนั้นให้ยกเสีย
