คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนลูกซองพกยิงนายควร ๑ นัดโดยเจตนาฆ่า แต่มีผู้ขัดขวางปัดมือจำเลยเสียก่อน กระสุนปืนจึงไม่ถูกนายควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำเลยปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำคุกจำเลย ๑๐ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยดึงผมผู้เสียหายให้ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องปืนไปยังผู้เสียหายนั้น จำเลยได้กระทำไปเพราะความมึนเมาสุรา แต่ความมึนเมาสุราของจำเลยไม่ถึงขนาดที่จะได้รับยกเว้นโทษตามกฎหมาย ปืนนี้ได้ขึ้นนกแล้ว และจะยิง ผู้เสียหายห่างจากอกผู้เสียหายเพียง ๑ ศอก และยิงปืนขึ้น แต่มีผู้จับมือจำเลยข้างที่ถือปืนให้เบนไป ถ้ามิเช่นนั้นแล้วกระสุนปืนจะถูกผู้เสียหาย ดังนี้ได้ชื่อว่าจำเลยได้กระทำไปโดยเจตนาดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๙ แต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย
Result
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
