คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยล้มละลาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด
จำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์และให้จำเลยนำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่โจทก์ภายใน ๑๕ วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งอุทธรณ์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตาม ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณา ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์ขอให้ส่งสำเนาอุทธรณ์ไปยังศาลชั้นต้นเพื่อจำเลยจะได้นำหมายส่งสำเนาอุทธรณ์ให้โจทก์โดยอ้างว่าลืมนำส่งสำเนาอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำร้องและจำหน่ายคดี โดยถือว่าจำเลยทิ้งอุทธรณ์แล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีเหตุที่จะอนุญาตให้จำเลยนำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่โจทก์ตามคำร้องของจำเลยหรือไม่ เห็นว่า ฎีกาจำเลยมิได้โต้เถียงเลยว่าจำเลยยังไม่ทราบคำสั่งศาลชั้นต้นที่กำหนดเวลาให้จำเลยนำส่งสำเนาอุทธรณ์ และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ถูกต้องไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอย่างไรฎีกาในข้อที่ว่า จำเลยมิได้มีเจตนาจะทิ้งอุทธรณ์ก็ดี ที่จำเลยอุทธรณ์ก็เพื่อต้องการให้ศาลสูงวินิจฉัยในเนื้อหาแห่งอุทธรณ์อันจะเป็นประโยชน์แก่บรรดานักกฎหมายในอนาคตต่อไปก็ดี ล้วนแล้วแต่เป็นกรณีร้องขอความเห็นใจจากศาลฎีกา มิใช่เป็นการโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้ง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
Result
พิพากษายกฎีกาจำเลย
