คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยอยู่กินด้วยกันฉันสามีภริยามาตั้งแต่ พ.ศ. 2497จดทะเบียนสมรสกันเมื่อเดือนกรกฎาคม 2508 ต่อมาเมื่อเดือนธันวาคมปีเดียวกันจำเลยได้จงใจละทิ้งโจทก์ไปอยู่ที่อื่นเป็นเวลาสิบกว่าปี โดยมีเจตนาแยกทางกับโจทก์ ฯลฯ ขอให้พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้จงใจทิ้งร้างโจทก์ โจทก์เองเป็นฝ่ายละทิ้งร้างจำเลย และทำตนเป็นปฏิปักษ์ต่อความเป็นสามีภริยากับจำเลยโดยมีภริยาใหม่ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เหตุที่โจทก์จำเลยแยกกันอยู่ก็โดยโจทก์ยินยอมให้จำเลยแยกไปเพื่อหลบหนี้สินซึ่งจำเลยก่อไว้ จำเลยเป็นฝ่ายเลี้ยงดูบุตรตลอดมาและระหว่างนั้น จำเลยไปหาโจทก์ก็ถูกภริยาใหม่ของโจทก์ไล่กลับ และวินิจฉัยว่าการที่จำเลยหลบหนี้สินไปอยู่ที่อื่น โดยโจทก์ยินยอมดังกล่าวแล้วเช่นนี้ ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์พิพากษายืน
