คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยเป็นคนต่างด้าวเดินทางเข้ามาในราชอาณาจักรสยาม โดยไม่มีหนังสือเดินทางและไม่เสียค่าธรรมเนียมคนเข้าเมือง ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบ จำเลยรับข้อเคยต้องโทษ แต่ต่อสู้ว่า จำเลยตั้งใจจะไปเยี่ยมบุตรที่ตลาดอำเภอวิคตอร์เรียปอยต์ จำเลยจะเดินทางไปทางอื่นไม่สะดวก จึงต้องเดินทางผ่านประเทศไทย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการเดินทางของจำเลยเป็นเพียงผ่านประเทศไทยไปชั่วคราว ย่อมถือไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเดินทางเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยยังไม่มีผิดพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง 2480 มาตรา 42 กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 72 ปรับ 320 บาทจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2480 มาตรา 29บัญญัติให้ความสันนิษฐานไว้ว่าเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องสืบให้สมคำต่อสู้ แต่จำเลยนำสืบไม่ได้ จำเลยมีผิดดังฟ้องพิพากษายืน
