คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองบังอาจร่วมกันฟันและยิงนายสุพรบุญประเสริฐ โดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำไม่บรรลุผล นายสุพร บุญประเสริฐจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 83จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ใช้ปืนยิง แต่อาวุธปืนไม่สามารถทำอันตรายต่อชีวิตได้ จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่า จำเลยที่ 2ใช้มีดฟันผู้เสียหาย ไม่ผิดฐานพยายามฆ่าเช่นกัน พิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295, 83 จำคุกจำเลยที่หนึ่ง 1 ปี จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปี ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่ง ให้จำคุก 6 เดือน คำขออื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า
จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงผู้เสียหายทางด้านหลัง 1 นัด ในระยะห่าง 2 วาเศษ กระสุนปืนเฉียดถูกไหล่ขวาได้รับบาดแผลยาวประมาณ 3 เซนติเมตร กว้างประมาณ 1 เซนติเมตรลึกพอผิวหนังขาด และกระสุนปืนยังถูกเสื้อที่ผู้เสียหายสวมทะลุรวม9 รู โดยไม่มีบาดแผล กับกระสุนปืนยังได้แผ่กระจายไปถูกเสาไฟฟ้าที่หน้าร้านเกิดเหตุ 1 แห่ง และไปถูกหลังคาสังกะสีหน้าร้านค้าติดกับร้านที่เกิดเหตุอีก 7 รู แสดงว่าปืนที่จำเลยที่ 1 ใช้ยิงนั้นเป็นปืนชนิดทำเองและใช้กระสุนปืนลูกซองซึ่งเป็นลูกปราย
การที่กระสุนปืนเฉียดไหล่ผู้เสียหายเพียงหนังขาด และถูกเสื้อทะลุหลายรูนั้น อาจเป็นเพราะคุณภาพของปืนไม่ดีพอหรือเพราะจำเลยที่ 1 ยิงไม่แม่นก็ได้ แต่กระสุนปืนบางกลุ่มทำให้หลังคาสังกะสีทะลุได้ แสดงว่าดินส่งกระสุนปืนหาได้ขาดประสิทธิภาพไม่ หากจำเลยที่ 1 ยิงถูกผู้เสียหายอย่างจังไม่พลาดแล้ว ก็อาจทำให้ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บถึงแก่ความตายได้ ดังนั้น การที่จำเลยที่ 1 ใช้ปืนลูกซองสั้น ซึ่งเป็นอาวุธที่มีอันตรายร้ายแรงยิงผู้เสียหาย จึงแสดงถึงเจตนาของจำเลยที่ 1 ที่มีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย แม้จำเลยที่ 1 จะมิได้ยิงผู้เสียหายซ้ำเติมอีกก็หาใช่เหตุผลที่แสดงว่าจำเลยที่ 1 มีเจตนาเพียงจะยิงให้บาดเจ็บเท่านั้นไม่ จำเลยที่ 1 จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาพิพากษายืน
