คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องขัดทรัพย์ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยทรัพย์ที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดไว้ โจทก์คัดค้าน และยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องขัดทรัพย์ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ที่เคลือบคลุม แสดงว่ามีเจตนาประวิงคดีและทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ศาลสั่งผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงินประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์สำหรับความเสียหายที่โจทก์อาจได้รับเนื่องจากเหตุเนิ่นช้าในการบังคับคดี ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางหลักประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์สำหรับความเสียหายที่โจทก์อาจได้รับ จำนวน ๕๐,๐๐๐ บาท ภายใน ๑๕ วันมิฉะนั้นจะถือว่าไม่ติดใจดำเนินคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงินประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน ๑๐,๐๐๐ บาท ภายในกำหนด ๑๕ วัน นับแต่วันทราบคำพิพากษา ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่ากรณีร้องขัดทรัพย์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๘๘ วรรคสอง บัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีนั้นเหมือนอย่างคดีธรรมดา ดังนั้นระหว่างพิจารณา ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงินประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๘๘ (๑) จึงเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อพ้นกำหนด ๑๕ วัน ผู้ร้องขัดทรัพย์มิได้วางเงิน ศาลชั้นต้นก็มิได้สั่งจำหน่ายคดีและต่อมาสั่งให้งดสืบพยายไว้ก่อนเท่านั้น คดียังไม่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดี ผู้ร้องขัดทรัพย์จะอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาดังกล่าวไม่ได้ต้องห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา ๒๒๖ (๑) แม้ศาลอุทธรณ์จะได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ร้องขัดทรัพย์มาแล้วก็เป็นการไม่ชอบ ผู้ร้องขัดทรัพย์จะฎีกาต่อมาอีกไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
Result
พิพากษายกฎีกาและยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาทั้งหมดแก่ผู้ร้องขัดทรัพย์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามรูปคดี
