คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสั่งจ่ายเช็คธนาคารนครหลวงไทย จำกัด สาขาเจริญผลหนึ่งฉบับ เป็นเงิน 50,000 บาทให้แก่โจทก์ เพื่อให้โจทก์สละสิทธิการรับโอนการเช่าที่ดินจากผู้เช่าเดิมเพื่อให้จำเลยเข้าสวมสิทธิในการเช่นนั้น เมื่อโจทก์นำเช็คไปเบิกเงินที่ธนาคารนครหลวงไทย จำกัด สาขาเจริญผล ธนาคารดังกล่าวปฏิเสธการจ่ายเงินโดยมีคำสั่งว่าผู้สั่งจ่ายระงับจ่าย ทั้งนี้ จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการจ่ายเงินตามเช็ค ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่า การที่จำเลยห้ามธนาคารระงับการจ่ายเงินตามเช็คเป็นไปโดยเจตนาทุจริต
การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ให้จำคุกจำเลยไว้ 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบยังมีเหตุน่าสงสัยและไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่า คดีฟังได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ขอให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค แต่ศาลชั้นต้นมิได้วินิจฉัยว่าที่จำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินแก่โจทก์นั้น จำเลยกระทำโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการให้เงินตามเช็คหรือไม่ ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยก็เพราะเห็นว่าจำเลยห้ามธนาคารมิให้ใช้เงินตามเช็คโดยเจตนาทุจริต ซึ่งมิใช่มูลคดีตามฟ้องของโจทก์เมื่อโจทก์มิได้อุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้น
ทั้งมิได้ยกปัญหาเรื่องจำเลยออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คขึ้นอ้างอิงมาในคำแก้อุทธรณ์ แต่กลับถือว่าศาลชั้นต้นพิพากษาชอบแล้ว เช่นนี้ ปัญหาที่ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คจริงหรือไม่ จึงมิใช่ปัญหาที่ได้ว่ากันมาในชั้นอุทธรณ์ โจทก์จะยกปัญหานี้ขึ้นฎีกาไม่ได้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย
