คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ปรากฏสาเหตุความผิด ไม่บอกกล่าวล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้จำเลยชำระค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 7 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายขอให้พิพากษายกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยไม่ทราบว่าจำเลยมีคำสั่งไม่อนุมัติให้ลา เป็นการละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยมีเหตุสมควร
จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามกฎหมายแต่การที่โจทก์หยุดพักผ่อนโดยจำเลยไม่ได้อนุมัติให้ลาตามระเบียบของจำเลยทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ถือว่าเป็นการละทิ้งการงานไปเสียตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยเลิกจ้างโจทก์ถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหายแก่โจทก์ พิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยคำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกโจทก์ จำเลย อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 583 บัญญัติว่า "ถ้าลูกจ้างจงใจขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดีหรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดี
ละทิ้งการงานไปเสียก็ดีท่านว่านายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนก็ได้"คำว่า "ละทิ้งการงานไปเสีย" หมายถึงการที่ลูกจ้างขาดงานไปโดยมิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามระเบียบแบบแผนหรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้าง ข้อเท็จจริงในคดีนี้ได้ความว่า เดิมโจทก์ยื่นใบลาหยุดพักผ่อนวันที่ 21 ถึง 25 กุมภาพันธ์ 2526 นายสมพันธ์ ผู้จัดการฝ่ายขายให้โจทก์เลื่อนการลาหยุดไปก่อนเพราะบริษัทมีงานค้างมาก โจทก์ได้แก้วันที่ขอลาหยุดเป็นวันที่ 1 ถึง 7 มีนาคม 2526นายสมพันธ์เซ็นคำสั่งไม่อนุมัติเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2526 ภายหลังจากวันที่โจทก์ยื่นใบลา โจทก์หยุดงานไปโดยเข้าใจว่าได้รับอนุมัติให้ลาได้แต่ตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยระบุว่า
การขอลาหยุดพักผ่อนประจำปี ลูกจ้างจะหยุดได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุมัติจากผู้จัดการฝ่ายขายของตนแล้ว ฉะนั้นการที่โจทก์หยุดงานโดยมิได้รับอนุมัติจากผู้จัดการฝ่ายขายของตนให้ลาหยุดได้จึงเป็นการไม่ปฏิบัติให้ถูกต้องตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ถือได้ว่าเป็นการละทิ้งการงานตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์แต่อย่างใดจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์หยุดพักผ่อนโดยไม่ได้รับอนุมัติให้ลาหยุดจากผู้จัดการฝ่ายขาย เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยเกี่ยวกับการทำงานและอาจจะทำให้จำเลยได้รับความเสียหายได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. 2522 มาตรา 49จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงขัดแย้งกับเอกสารจึงเป็นการคลาดเคลื่อนนั้น อุทธรณ์จำเลยดังกล่าวเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน
