คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกทรัพย์ตามสัญญาปรานีประนอมจากจำเลย จำเลยต่อสู้หลายประการ และว่าได้ทำสัญญาโดยสำคัญผิดในสิ่งที่เป็นสาระสำคัญของนิติกรรม สัญญาปรานีประนอมจึงเป็นโมฆะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แบ่งทรัพย์ให้โจทก์ตามส่วน สำหรับจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้ว สำหรับสัญญาปรานีประนอมที่กล่าว ศาลแพ่งว่าแม้จำเลยกระทำโดยสำคัญผิดแต่ก็ไม่ใช่ในสาระสำคัญ อันจะทำให้ตกเป็นโมฆะ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการสำคัญผิดในสาระสำคัญโดยเข้าใจผิดในตัวทรัพย์ที่เป็นวัตถุแห่งนิติกรรมตกเป็นโมฆะ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อสู้ในทางข้อเท็จจริงเป็นใจความว่า จำเลยไม่ได้มีความสำคัญผิด แต่หาได้ยกข้อ ก.ม.ที่ว่าแม้จะสำคัญผิดเช่นนั้น ก็หาใช่ความสำคัญผิดอันจะทำให้นิติกรรมเป็นโมฆะไม่ สำหรับข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยสำคัญผิดจริงฎีกาโจทก์จึงฟังไม่ขึ้น คงพิพากษายืน
