คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทซึ่งเป็นที่ดินมือเปล่าในเขตเส้นสีแดงตามแผนที่สังเขปท้ายฟ้องเป็นของโจทก์ ขับไล่จำเลยและบริวารออกไป ฯลฯจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท ส่วนคำขอของโจทก์ที่ให้แสดงว่าที่ดินเป็นของโจทก์นั้น ปรากฏว่าที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่าโจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะดำเนินการในชั้นนี้ได้ ให้ยกคำขอนี้โจทก์อุทธรณ์ขอให้ศาลสั่งแสดงว่า โจทก์มีสิทธิครอบครองที่พิพาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า โจทก์มีสิทธิครอบครองในที่พิพาทภายในเส้นสีแดงตามแผนที่สังเขปท้ายฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินรายพิพาทในเขตเส้นสีแดงในแผนที่สังเขปท้ายฟ้องเป็นของโจทก์นั้น
หาได้มุ่งถึงกรรมสิทธิ์เหนือที่พิพาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ดังจำเลยฎีกาไม่ คดีนี้เป็นคดีพิพาทกันเกี่ยวด้วยสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยว่าฝ่ายไหนมีสิทธิดีกว่า เมื่อทางพิจารณาได้ความว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทดีกว่าจำเลย ศาลก็ย่อมพิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทได้พิพากษายืน
