คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ก.ได้จำนองที่ดินไว้แก่โจทก์เป็นเงิน ๕๐๐๐ บาท ในการจำนองนี้จำเลยทำสัญญาค้ำประกันหนี้สินการจำนองไว้บัดนี้ ก.วายชนม์ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยผู้ค้ำประกันใช้ต้นเงินหรือให้เอาที่ดินจำนองขายทอดตลาดใช้หนี้โจทก์ ขาดอีกเท่าใดให้โจทก์ใช้จนครบ
จำเลยให้การว่าสัญญาจำนองขัดต่อประมวลแพ่งฯ ม.๗๓๓ ที่แก้ไขใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งถึงแม้ว่าจำเลยจะต้องรับผิดก็ต่อเมื่อโจทก์บังคับการจำนองได้เงินไม่พอ จำเลยจึงขอใช้สิทธิของผู้ค้ำประกันให้โจทก์บังคับชำระหนี้จากที่ดินรายจำนองก่อน ศาลฎีกาตัดสินว่า กฎหมายมิได้ห้ามการค้ำประกันในการจำนองจะทำสัญญากันไว้เป็นพิเศษก็ย่อมทำได้ แม้แต่ผู้จำนองเองก็ยังทำสัญญารับผิดเพิ่มจากราคาทรัพย์ที่จำนองได้ตามนัยฎีกาที่ ๑๓๑๓/๒๔๘๐ จำเลยซึ่งเป็นบุคคลภายนอกยินยอมเข้ามาค้ำประกันด้วยแล้วจะปฏิเสธความรับผิดไม่ได้ แต่การที่โจทก์เลือกฟ้องผู้ค้ำประกันก่อนนี้มีปัญหาเกิดขึ้นดังความเห็นของศาลอุทธรณ์ว่า ตามสัญญาค้ำประกันนี้จำเลยได้เข้ารับเป็นผู้ค้ำประกันตามธรรมดาหรือยอมตนเข้าเป็นลูกหนี้รวม ซึ่งตามความในสัญญที่ว่า
"ผู้ค้ำประกันยอมใช้ให้แทน" แสดงให้เห็นว่าเป็นเงื่อนไขของการค้ำประกันตามธรรมดาเท่านั้น อันสาระสำคัญของการค้ำประกันการจำนองซึ่งเจ้าหนี้มีหลักทรัพย์ยึดถือไว้เป็นประกันนั้น ตามธรรมดาต้องเข้าใจว่าการค้ำประกันก็เพื่อสำรองความผิดพลาดในทรัพย์หรือราคาของทรัพย์ที่ขาด เมื่อไม่ปรากฎว่าทรัพย์จำนองหายสูญไป เป็นแต่โจทก์ไม่จัดการบังคับเอาเองดังนี้ จำเลยจึงมีสิทธิตาม ม.๖๙๐ ที่จะขอให้โจทก์บังคับเอากับทรัพย์สินจำนองก่อน
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
