คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้มีดแทงนายแลโดยเจตนาจะฆ่า นายแลได้ถึงแก่ความตาย ชั้นแรกจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ให้การรับสารภาพว่าแทงนายแลโดยเจตนาฆ่าจริง ไม่ขอต่อสู้คดี รายละเอียดที่แทงจะเบิกความต่อศาลภายหลัง ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยที่ ๑ ใช้มีดแทงโดยเจตนาฆ่านายแลโดยมิใช่เหตุป้องกันตัว พิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดให้จำคุก ส่วนจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังหรือเรียกไม่ได้ว่าเป็นที่พอใจว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิดดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ การที่จำเลยที่ ๑ ให้การรับสารภาพไม่ตัดสิทธิจำเลยที่ ๑ ที่จะนำสืบตามคำรับหรือปฏิเสธความผิดของจำเลยได้ ข้อนำสืบของจำเลยที่ ๑ ก็มีเหตุผลควรรับฟังได้ว่า ที่จำเลยที่ ๑ แทงผู้ตายนั้นเป็นเพราะผู้ตายเข้าทำร้ายจำเลยที่ ๑ ก่อน จำเลยที่ ๑ จึงมีสิทธิป้องกันตัวได้ จำเลยที่ ๑ แทงผู้ตายด้วยมีดในขณะที่ผู้ตายไล่แทงจำเลยที่ ๑ ด้วยมีดห่างจากจำเลยที่ ๑ เพียง ๓ ศอกเศษ และเพียงแต่แทงไปทีเดียวเท่านั้น เป็นการใช้สิทธิป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ไม่เป็นความผิด พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ในคดีสำหรับจำเลยที่ ๑
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ยังจะขอนำสืบพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไป คำพยานโจทก์เท่าที่จะใช้ยันจำเลยที่ ๑ ได้ก็มีแต่คำของร้อยตำรวจตรีสงวนปากเดียวว่า ชั้นสอบสวนจำเลยที่ ๑ ให้การว่าผู้ตายไล่แทงจำเลยที่ ๑ ก่อน จำเลยที่ ๑ จึงใช้มีดแทงเอาบ้างกับภาพถ่ายและบันทึกประกอบภาพถ่ายโดยเฉพาะข้อ ๓ ของบันทึกก็ว่าภาพถ่ายที่ ๓ แสดงถึงตอนที่นายทิมผู้ต้องหาขณะกำลังวิ่งหนีผู้ตายแล้วก้มลงหยิบมีดพกปลายแหลมที่วางอยู่กับพื้นระเบียง ฯลฯ แว้งแทงผู้ตายขณะที่กำลังวิ่งเข้าไปใกล้ตัว อันเป็นลักษณะของการป้องกันตัว ในฟ้องโจทก์ก็กล่าวว่าชั้นสอบสวนจำเลยที่ ๑ ให้การภาคเสธ จำเลยที่ ๑ ก็นำสืบว่าได้แทงผู้ตายเพื่อป้องกันตัว รูปคดีจึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๑ แทงผู้ตายเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ดังเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้ว
Result
พิพากษายืน
