คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติมาตราฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 มาตรา 20, 29, 36, 51, 55, 57 ทวิพระราชบัญญัติมาตราฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2531มาตรา 14, 19 ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 849 (พ.ศ. 2527)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 43, 91 ริบของกลางจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 มาตรา 20, 29, 36, 51, 55,57 ทวิ พระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (ฉบับที่ 4)พ.ศ. 2531 มาตรา 14, 19 ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 849(พ.ศ. 2527)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. 2511 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 43, 91 ฐานทำผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเหล็กเส้นฯ รวม 4 กระทง จำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 30,000 บาท รวมปรับ 120,000 บาท จำเลยที่ 2 จำคุกกระทงละ6 เดือน รวมจำคุก 24 เดือน ฐานมีผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเหล็กเส้นฯรวม 4 กระทง จำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 3,000 บาท รวมปรับ 12,000 บาทจำเลยที่ 2 จำคุกกระทงละ 1 เดือน รวมจำคุก 4 เดือน รวมปรับจำเลยที่ 1 จำนวน 132,000 บาท และจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 28 เดือนจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับจำเลยที่ 1 จำนวน 66,000 บาทจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 14 เดือน
ริบของกลาง พิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว จำเลยที่ 2 เคยกระทำผิดลักษณะเดียวกับคดีนี้มาหลายครั้งแล้ว จึงไม่สมควรรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่จำเลยที่ 2 ฎีกาข้อที่สองว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีเจตนาผลิตเหล็กของกลางให้ผิดมาตรฐานและเป็นการกระทำกรรมเดียว นั้นเห็นว่า
โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันกระทำผิดกฎหมายฐานผลิตเหล็กเส้นต่ำกว่ามาตรฐานกับมีไว้เพื่อจำหน่ายเหล็กเส้นที่ไม่เป็นไปตามมาตรฐานที่กฎหมายกำหนดอย่างละ 4กรรม รวม 8 กรรม
จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพจำเลยทั้งสองจึงมีความผิดรวม 8 กรรม ตามฟ้อง หาใช่กรรมเดียวไม่
จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องแล้ว จะฎีกาว่า ไม่มีเจตนากระทำผิดหาได้ไม่เพราะมิใช่ข้อเท็จจริงที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วแต่ศาลชั้นต้นจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาข้อนี้ให้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 ฎีกาข้อที่สามและที่สี่ว่า หากถูกจำคุกทันที จะทำให้คนงานเดือดร้อนและจำเลยที่ 2เจ็บป่วย นั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นภัยร้ายแรงแก่เศรษฐกิจ และความปลอดภัยของผู้ซื้อเหล็กเส้นของจำเลยทั้งสองไปใช้แล้ว แม้คนงานของจำเลยทั้งสองจะเดือดร้อนแต่ก็ยังหางานแห่งอื่นทำได้ ส่วนความเจ็บป่วยของจำเลยที่ 2ก็มีโรงพยาบาลอยู่ในเรือนจำ มีแพทย์คอยรักษาพยาบาลให้อยู่แล้วจึงไม่สมควรรอการลงโทษให้ฎีกาจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้น"
Result
พิพากษายืน.
