คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยฆ่าเด็กชายเกิดใหม่ อายุ 1 ส่วน 365 ปีบุตรตนเองโดยกระทำทารุณโหดร้าย ด้วยการใส่เด็กดังกล่าวลงในอ่างปัสสาวะชาย แล้วเปิดน้ำประปาให้ไหลท่วมตัวจนเด็กตายในเวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5) จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยฆ่าเด็กโดยเจตนา แต่ไม่ถึงกับโดยกระทำทารุณโหดร้าย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 15 ปี แต่จำเลยอายุไม่เกิน 20 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสาม และคำรับชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาลดโทษให้ตามมาตรา 78 อีกหนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย 6 ปี 8 เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า รูปคดียังเป็นที่สงสัย จำเลยอาจมีเพียงเจตนาละทิ้งบุตรไว้ในความอุปการะของโรงพยาบาล ไม่ถึงกับมีเจตนาฆ่าพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาพิเคราะห์เห็นว่า หากจำเลยคลอดบุตรออกมาแล้วไม่เอาไปใส่ไว้ในอ่างปัสสาวะและเปิดน้ำให้ไหลลาดตัวเด็กเช่นนั้นก็อาจเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยว่า จำเลยเพียงต้องการละทิ้งบุตรของจำเลยให้แก่โรงพยาบาลดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย แต่การที่จำเลยคลอดบุตรออกมาแล้วไม่ขอความช่วยเหลือใครไม่บอกให้ใครทราบ จำเลยได้ดึงสายสะดือเด็กจนขาด แล้วทิ้งรกลงในส้วมและลาดน้ำล้างโลหิตจนหมดเอาเด็กวางไว้ในอ่างปัสสาวะ เปิดน้ำให้ไหลลาดท่วมตัวทำให้น้ำเข้าปากและปอดเด็ก แล้วเด็กนั้นตายเพราะปอดบวมในวันรุ่งขึ้นเป็นการที่จำเลยกระทำโดยรู้สึกในการที่กระทำนั้นและจำเลยอาจเล็งเห็นผลได้ว่าการทำดังนี้ เด็กชายบุตรของจำเลยอาจตายได้และเหตุที่จำเลยทำไปทั้งนี้ก็เพราะจำเลยไม่ต้องการบุตรคนนี้ จึงเป็นการกระทำโดยเจตนาฆ่าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 วรรค 2
Result
พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
