คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขอยืมโฉนดที่ดินของโจทก์ เพื่อเอาไปเป็นหลักประกันเงินกู้แต่ไม่มีผู้ใดให้กู้ โจทก์ขอโฉนดคืนจำเลยผัดผ่อนเรื่อยมา ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยคืนโฉนดตามฟ้องให้แก่โจทก์
จำเลยให้การว่าไม่เคยยืมโฉนดเพื่อไปทำการตามที่โจทก์ฟ้อง ขอให้ศาลยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยคืนโฉนดให้แก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์เป็นเงิน ๑,๐๐๐ บาท
จำเลยอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๔ พิพากษายกอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกโฉนดที่ดิน ซึ่งเป็นเอกสารแสดงหลักฐานกรรมสิทธิ์ที่ดินคืนจากจำเลยผู้ไม่มีสิทธิ์จะยึดไว้เท่านั้น มิใช่พิพาทกันในเรื่องกรรมสิทธิ์ของที่ดิน ผลของคดีไม่ทำให้กรรมสิทธิ์ในที่ดินเปลี่ยนแปลงไปแต่ประการใด จึงเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๓๖๒/๒๕๒๐ แม้คู่ความจะตีราคาโฉนดพิพาทว่ามีมูลค่าถึง ๑,๐๐๐ บาท ก็เป็นเรื่องของคู่ความเอง ศาลไม่จำต้องถือตาม
Result
พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี.
