Supreme Court Judgment No. 159/2510

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจอง จำเลยบุกรุกเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลย

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ จำเลยมีที่ดินโดยบุกเบิก และจดทะเบียนทำประโยชน์ไว้แล้วที่อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ หากโจทก์จะฟ้องจำเลยเกี่ยวกับที่ดินที่จำเลยครอบครอง โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตร เพราะที่ดินตลอดจนภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ คดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลจังหวัดพิจิตร จะทำการพิจารณาพิพากษา พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร

ศาลจังหวัดพิจิตรจึงมีอำนาจที่จะทำการพิจารณาพิพากษา จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลจังหวัดพิจิตร ให้ศาลจังหวัดพิจิตรทำการพิพากษาใหม่

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน ศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาใหม่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้รับตราจองที่พิพาทซึ่งตราว่า "ทำประโยชน์แล้ว" ตั้งแต่วันที่ ๑๑ ตุลาคม ๒๔๙๕ ซึ่งเป็นเวลาก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๔๙๗ บังคับใช้ ฉะนั้น โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมาตั้งแต่วันที่ได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๔๗๙ มาตรา ๑๑ ตลอดมา ส่วนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยนั้น นอกจากจะออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อน และเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์ก็ไม่มีอำนาจออกหนังสือดังกล่าว เพราะที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรแล้ว หนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้นยังออกภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้อีกด้วย หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลย