คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นสามีนางเฉลียวบุตรสาวจำเลย ระหว่างอยู่กินกันเกิดสินสมรสคือที่ดินโฉนดที่ 3325 เดือนสิงหาคม 2509นางเฉลียวถึงแก่กรรม โจทก์จำเลยครอบครองที่ดินมรดกร่วมกันมาโจทก์ขอให้จำเลยแบ่งแยกที่ดินให้โจทก์ 3 ส่วนจำเลยไม่ยอม ขอให้ศาลบังคับ ถ้าแบ่งไม่ตกลงให้ประมูลราคาหรือขายทอดตลาดเอาเงินแบ่งกันตามส่วนจำเลยให้การว่า ที่ดินโฉนดที่ 3325 เป็นสินเดิมของนางเฉลียวนางเฉลียวมอบโฉนดให้จำเลยและยกกรรมสิทธิ์ให้จำเลยทำประโยชน์ครอบครองรับเอาประโยชน์ที่ได้ทั้งหมดเป็นส่วนตัวของจำเลยผู้เดียวโจทก์และนางเฉลียวไม่เคยเข้าครอบครองที่รายนี้ฟ้องโจทก์ขาดอายุความศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า ที่ดินพิพาทเป็นสินเดิมของนางเฉลียวโจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกเกิน 1 ปี
นับแต่เจ้ามรดกตาย โจทก์ไม่ได้ครอบครองที่พิพาทร่วมกับจำเลยและนายมูล คดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ที่พิพาทเป็นสินเดิมของนางเฉลียว นางเฉลียวและโจทก์ได้มอบที่นาพิพาทให้นายมูลบิดา และจำเลยดูแลและทำนาแทนนางเฉลียวตายแล้ว จำเลยยังคงทำนาพิพาทดังเดิมไม่ได้เปลี่ยนเจตนาใหม่ที่จะยึดถือที่พิพาทเป็นของจำเลย หลังนางเฉลียวถึงแก่กรรมแล้ว จำเลยคงครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ตลอดมาพิพากษาแบ่งที่พิพาทให้โจทก์จำเลยคนละครึ่ง ถ้าไม่ตกลงให้ประมูลหรือขายทอดตลาดเอาเงินแบ่งกันตามส่วนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า นางเฉลียวได้พูดอนุญาตให้จำเลยทำนาพิพาทจริงฉะนั้น การครอบครองของจำเลยเหนือที่พิพาทถือว่าเป็นการครอบครองแทนนางเฉลียวได้เฉพาะแต่ในระหว่างที่นางเฉลียวยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น
เมื่อนางเฉลียวถึงแก่กรรมแล้ว จะถือว่าจำเลยครอบครองที่พิพาทซึ่งกลายเป็นมรดกแทนโจทก์ต่อไปด้วยหาได้ไม่ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ในข้อนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1754 ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในประเด็นที่ว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์ตัดสินความนอกฟ้องนอกประเด็นหรือไม่พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
