คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากโจทก์ให้ประกอบกิจการแพปลาประเภทสินค้าสัตว์น้ำดองเค็มหรือแห้งหรือผลิตภัณฑ์จากสัตว์น้ำ และชำระเงินค่าประกอบกิจการนี้ให้แก่โจทก์มาก่อน ครั้นระหว่างวันที่ ๑ ม.ค. ๒๕๐๒ ถึง วันที่ ๓ พ.ย. ๐๒ จำเลยได้ประกอบกิจการแพปลาประเภทดังกล่าวอีก แต่คราวนี้ไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์และไม่ได้เสียเงินค่าธรรมเนียมตามกฎหมายโดยจำเลยเจตนาฝ่าฝืนและกระทำผิดพระราชบัญญัติจัดระเบียบกิจการแพปลา พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๒๙, ๓๘ ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้ซึ่งควรจะได้รับจากค่าธรรมเนียมซึ่งจำเลยมีหน้าที่จะต้องเสียให้แก่โจทก์ เป็นเงิน ๓,๐๐๐ บาท ตามพระราชบัญญัตินั้น จึงขอบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๓,๐๐๐ บาทกับดอกเบี้ย จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์เห็นได้ว่าโจทก์ฟ้องเรียกค่าธรรมเนียมค่าประกอบกิจการแพปลาจากจำเลยตามที่กฎหมายกำหนดอัตราไว้นั่นเอง แต่เมื่อกรณีนี้ปรากฎว่าจำเลยทำแพปลาในตอนหลังโดยฝ่าฝืนกฎหมายกำหนดอัตราไว้นั่นเอง แต่เมื่อกรณีนี้ปรากฎว่าจำเลยทำแพปลาในตอนหลังโดยฝ่าฝืนกฎหมายไม่ขอใบอนุญาต โจทก์จะเรียกร้องค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจากจำเลยอย่างไรได้ ถ้าจำเลยทำแพปลาโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยก็มีความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ มาตรา ๒๙, ๓๘ ซึ่งเป็นบทลงโทษผู้ฝ่าฝืนทางอาญาอยู่แล้ว รูปคดีหาใช่ว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการแพปลาแล้วแต่ไม่ชำระค่าธรรมเนียมตามอัตรา โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าธรรมเนียมประหนึ่งว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการแพปลา แต่ไม่ชำระค่าธรรมเนียมให้โจทก์หาได้ไม่ และวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าธรรมเนียมจากจำเลยโดยตรง ไม่มีทางจะแปลฟ้องว่าโจทก์เรียกค่าสินไหมทดแทนจากจำเลยฐานละเมิดดังฎีกาโจทก์ได้ ทั้งพฤติการณ์ของจำเลยตามฟ้องก็ไม่เข้าลักษณะละเมิดต่อกรมประมงโจทก์ให้ได้รับความเสียหาย
Result
พิพากษายืน
