คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องของโจทก์ ฟังได้ว่าจำเลยบังอาจมีไม้สักแปรรูปเนื้อไม้ 2.83 เมตรลูกบาศก์ ไว้ในครอบครองในเขตควบคุมการแปรรูปไม้ที่ตำบลป่าซาง อำเภอปากช่อง จังหวัดลำพูนโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปรับจำเลย 160 บาท ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73 เมื่อได้ลดโทษหนึ่งในสามที่รับสารภาพตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 ให้แล้ว แต่ไม่ริบไม้ของกลางโดยเห็นว่าไม้ที่จะพึงริบได้ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 74 นั้นต้องเป็นไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้มาก่อนแล้วมิใช่ได้มาหรือมีไว้เป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ก็จะริบด้วยได้ โจทก์มิได้บรรยายในฟ้องเนื่องจากกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้โจทก์อุทธรณ์ว่า
ความผิดในเรื่องนี้คือมีไม้สักแปรรูปไว้ในครอบครองจำนวนเกิน 0.20 เมตรลูกบาศก์ โดยมิได้รับอนุญาต จึงต้องริบไม้ของกลางตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 74 ฟ้องของโจทก์ได้บรรยายความครบถ้วนตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ริบไม้ของกลางจำเลยฎีกาขอมิให้ริบไม้ของกลางศาลฎีกาเห็นว่า ความในมาตรา 74 แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มีว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ให้ริบเสียทั้งสิ้น" ความผิดในเรื่องนี้ก็คือการมีไม้สักแปรรูปไว้ในครอบครองจำนวนเกิน 0.20 เมตรลูกบาศก์ โดยไม่ได้รับอนุญาตไม้สักของกลางจึงเป็นไม้ที่มีใช้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ จึงต้องริบตามมาตรา 74 ฟ้องของโจทก์ไม่จำต้องบรรยายไว้ว่าไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยมีไว้หรือได้มาเนื่องจากการกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้พิพากษายืน
