คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า จำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ประเด็นสำคัญข้อต้นมีว่า ตามสัญญาเช่ามีข้อความชัดว่า ผู้เช่าจะใช้ทรัพย์ที่เช่า เพื่อประโยชน์แต่ที่ประกอบการค้าแต่อย่างเดียว จะไม่ใช่เป็นที่อยู่อาศัยดังนี้จำเลยจะต่อสู้และนำสืบได้หรือไม่ว่า จำเลยอยู่อาศัยเพื่อให้ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯสำหรับข้อเท็จจริงเป็นอันฟังได้ว่า จำเลยใช้ห้องรายนี้เป็นที่อยู่อาศัย และมิได้อยู่ในทำเลการค้า จำเลยมีอาชีพทางรับน้ำส้ม น้ำหวานจากโรงงานแล้วขนไปตามร้านย่อยที่ห้องจำเลยนี้จำเลยมิได้เปิดขาย และจำเลยได้เช่าห้องรายนี้มาจากเจ้าของตั้งแต่ก่อนบริษัทโจทก์เข้ารับเหมาเช่าจากเจ้าของ
เมื่อโจทก์เข้ารับเหมาเช่าใน พ.ศ. 2490 นี้แล้ว จึงมาให้จำเลยทำสัญญาเช่าดังกล่าวแล้วมีกำหนด 1 ปี ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดว่า โจทก์ทราบแล้วว่า ห้องนี้จำเลยเช่าเป็นที่อยู่อาศัยอยู่ก่อนแล้ว แต่เพื่อจะหลีกเลี่ยงมิให้จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า จึงกล่าวข้อความเหล่านั้นลงในสัญญากรณีเป็นดังนี้ จึงต้องถือตามความเป็นจริง ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
