คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องใจความว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 7 คนได้บังอาจร่วมกันมีปืนและมีดเป็นอาวุธติดตัว และใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะกระทำการปล้นทรัพย์รถยนต์บรรทุกพร้อมสินค้า 1 คัน ราคา 200,000 บาท ของห้างหุ้นส่วนจำกัดขนส่งภาคเหนือซึ่งนายสุรศักดิ์หรือสรศักดิ์ แสงทับทิม เป็นผู้จัดการ ขณะที่รถนั้นอยู่ในความครอบครองดูแลรักษาของนายมนูญ เซ่งซือ นายวิจัก สั้นเต็ง และนายเท้งไม่ทราบนามสุกล จำเลยกับพวกได้ลงมือกระทำการปล้นทรัพย์แล้ว แต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผลเพราะนายมนุญ เซ่งซือ ขับรถยนต์พลัดตะแคงอยู่ข้างถนน เป็นเหตุให้จำเลยกับพวกไม่สามารถนำรถยนต์และสินค้าดังกล่าวไปได้ ในการปล้นทรัพย์จำเลยกับพวกยิงปืนมีดและใช้อาวุธปืนกับใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะในการกระทำความผิด ตามวันเวลาดังกล่าวเจ้าพนักงานจับพวกของจำเลยได้ 1 คนและยึดได้ทรัพย์สินตามบัญชีของกลางท้ายฟ้องรวม 18 รายการ ซึ่งจำเลยกับพวกได้ใช้ในการกระทำความผิดเป็นของกลาง
ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี, 80, 83, 32, 33 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสี่, 340 ตรี ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ให้ลงโทษจำคุก 50 ปี ริบของกลาง เว้นแต่รองเท้าจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2518 เวลาประมาณ22 นาฬิกา นายมนูญ เซ่งซือ ขับรถยนต์บรรทุก 10 ล้อ ของห้างหุ้นส่วนจำกัดขนส่งภาคเหนือบรรทุกสินค้าจากกรุงเทพมหานครไปตามถนนสายเอเชีย เพื่อจะไปจังหวัดเชียงราย
เวลาประมาณ 2 นาฬิกาของวันรุ่งขึ้น รถแล่นไปถึงสะพานเชียงราก ตำบลชีน้ำร้าย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี มีรถยนต์กระบะยี่ห้อดัทลันดับไฟหน้าแล่นตามหลังรถนายมนูญไปกระชั้นชิดแล้วคนที่นั่งในรถกระบะประมาณ 7-8 คนได้ปีนขึ้นไปบนรถของนายมนูญทางด้านหลัง 3 คนจ่าสิบตำรวจปทุม อุณหนันท์ สายตรวจตำรวจทางหลวงกับนายสุรศักดิ์ หรือสรศักดิ์หุ้นส่วนผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดขนส่งภาคเหนือซึ่งออกตรวจท้องที่แถวนั้นเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น จึงขับรถตามไปจนใกล้แล้วเปิดไฟหน้ารถ รถยนต์กระบะดัทสันรู้ตัว จึงเลี้ยวรถกลับแล่นไปทางสะพานเชียงรากและศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อว่าจำเลยได้กระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์โดยใช้ปืนยิงวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายว่า
ส่วนข้อหาพยายามปล้นทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อกระทำผิดข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยอยู่บนรถกระบะที่ใช้เป็นยานพาหนะในการปล้น และได้ปีนจากรถกระบะขณะที่แล่นตามหลังรถบรรทุกที่ถูกปล้นขึ้นมาบนรถบรรทุกนั้น เห็นได้ว่าจำเลยได้ใช้รถกระบะเป็นยานพาหนะเพื่อกระทำผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์รายนี้แล้ว รถยนต์กระบะของกลางถือได้ว่าเป็นทรัพย์สินซึ่งจำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์ศาลจึงมีอำนาจสั่งให้ริบเสียได้ส่วนของกลางอื่นเว้นแต่รองเท้าเป็นทรัพย์สินที่ได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดจึงให้ริบพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสี่ และ 340 ตรี ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 ประกอบด้วยมาตรา 80ให้จำคุก 50 ปี ลดโทษให้จำเลย 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 33 ปี 4 เดือน ริบของกลาง เว้นแต่รองเท้า
