คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อ โดยกล่าวว่า ฉ.เจ้าทุกข์ได้มาร้องทุกข์ว่า จำเลยกับพวกได้เอาสีเสียดปนกับน้ำอ้อยมาหลอกขายให้แก่ ฉ.ว่าเป็นเนื้อยาฝิ่นแท้ ฉ.หลงเชื่อจึงรับซื้อไว้ ศาลล่างทั้ง ๒ ไม่รับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณาอ้างว่าคดีนี้เป้นความผิดส่วนตัว และเจ้าทุกข์ทำผิดกฎหมายไม่มีสิทธิจะร้องขอให้เจ้าพนักงานว่ากล่าว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า ศาลล่างไม่รับฟ้องไว้พิจารณายังไม่ชอบ แม้เจ้าทุกข์จะได้เจตนาทำผิดกฎหมายก็ดี แต่หามีความผิดเกิดขึ้นไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้เจ้าทุกข์ได้มอบคดีให้อัยยการว่ากล่าวโดยชอบแล้ว ไม่เหตุใดที่ศาลจะไม่รับฟ้องขอโจทก์ จึงตัดสินยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลเดิมรับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปตามรูปคดี(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - พระปรีชาวินิจฉัยศาลอุทธรณ์ - พระยา+
