คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่เช่าโดยอ้างว่าจำเลยเช่าทำการค้าเป็นส่วนใหญ่ โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้วจำเลยไม่ยอมออก
จำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยได้รับความคุ้มครองจาก พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2486 ชั้นพิจารณาคู่ความรับกันว่าการเช่ารายนี้จำเลยเช่าอยู่เพื่อการค้าเป็นส่วนใหญ่ จำเลยได้อาศัยอยู่ในที่เช่าด้วยศาลแพ่งสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการเช่ารายนี้โจทก์บอกกล่าวให้เลิกสัญญาเช่ากับจำเลยในระหว่างใช้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2489 และโจทก์ฟ้องคดีนี้ก่อนใช้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 จึงเป็นอันว่าคดีนี้ตกอยู่ในบังคับมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 ซึ่งให้ใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้บังคับฉะนั้นการพิจารณาว่า เคหะรายนี้จะอยู่ในความควบคุมตามพระราชบัญญัติหรือไม่จึงต้องพิจารณาคำว่า "เคหะ" ตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 ซึ่งจะต้องวินิจฉัยถึงเจตนาของคู่กรณีในเวลาทำสัญญากัน ประกอบกับเหตุผลแวดล้อมอื่น ๆ รวมกันว่า การเช่าสิ่งปลูกสร้างนั้นเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยหรือมิใช่ การที่ผู้เช่าอยู่ในที่เช่านั้น จะต้องพิจารณาด้วยว่า การอยู่นั้นอยู่ในฐานะอย่างใด คดีนี้ศาลแพ่ง งดสืบพยานเสีย คดีสมควรให้คู่ความนำสืบกันต่อไปพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณา แล้วพิพากษาใหม่
