คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน โดยไม่มีเหตุสมควรและเหตุจำเป็นเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ และได้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงผู้อื่นถึงแก่ความตายโดยมีเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 91และพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯจำเลยให้การรับสารภาพในข้อหามีอาวุธปืนและพาอาวุธปืนติดตัวไปในหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ปฏิเสธในข้อหาฆ่าผู้อื่นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอายุกว่าสิบสี่ปีแต่ยังไม่เกินสิบเจ็ดปี ยังไม่สมควรลงโทษจำเลย ให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กจนกว่าจะมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า
การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยพบกับผู้ตายโดยบังเอิญและทวงเงินที่ผู้ตายยืมไป ผู้ตายไม่ให้ เกิดการโต้เถียงกัน แล้วจำเลยก็กลับบ้าน เรื่องควรจะจบลงเพียงเท่านั้น แต่จำเลยไม่ยอมหยุดยั้ง กลับนำปืนพบติดตัวไปหาผู้ตายอีกแสดงว่ามีความสมัครใจที่จะกลับไปวิวาทกับผู้ตาย จำเลยมีทางหลีกเลี่ยงโดยไม่กลับไปพบผู้ตายอีกได้ แต่ไม่กระทำ เมื่อผู้ตายเตะจำเลย จำเลยก็ใช้ปืนพกที่เตรียมมายิงผู้ตายทันที การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่การกระทำเพื่อป้องกันตัวพิพากษายืน
