คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพร้าฟันนายเซี้ยนด้วยเจตนาฆ่านายเซี้ยนมีบาดแผลที่คอกว้างประมาณ 2 นิ้ว ยาวประมาณ 4 นิ้ว คอเกือบขาด กับที่ข้อมือซ้ายขาดจากแขนท่อนล่าง บาดเจ็บสาหัสและถึงแก่ความตายศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยฆ่าผู้ตายจริง โดยป้องกันตัว แต่จำเลยทำเกินสมควรแก่เหตุ มีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุกจำเลยมีกำหนด 8 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยกระทำไปเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ก่อนที่จำเลยจะใช้มีดพร้าฟันผู้ตายนั้น ผู้ตายหาว่าจำเลยไม่เคารพผู้ใหญ่ จำเลยว่าเอาอะไรมาพูดผู้ตายก็โกรธ ชักมีดพกออกมาแทงจำเลยถูกไหล่ขวาถลอก จำเลยวิ่งหนีไปรอบ ๆ บ้านจำเลย จำเลยสะดุดรากไม้ล้มลง ผู้ตายตามไปทันก็เอามีดพกแทงถูกที่ขาขวา 1 แผล แล้วจำเลยลุกวิ่งหนีเข้าบ้าน ผู้ตายตามไปอีก จำเลยก็หยิบมีดพร้าถือไว้และวิ่งหนีไป และเหนื่อยก็หยุดหันสู้ ผู้ตายโดนฟันไป 3 ที เพราะจำเลยหนีผู้ตายก็ยังตามไปเรื่อยไม่หยุดยั้ง การที่จำเลยใช้มีดพร้าฟันไป 3 ทีโดยไม่รู้ว่าถูกตรงไหนบ้างเพราะมืดแล้ว การกระทำของจำเลยเช่นนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตั้งแต่เริ่มแรกจำเลยก็ถูกผู้ตายข่มเหงตลอดมา โดยผู้ตายเอามีดพกแทงถูกที่ไหล่ถลอก 1 แห่ง แล้วจำเลยก็วิ่งหนีเข้าบ้านแต่เข้าบ้านไม่ได้เพราะประตูปิด ก็เลยวิ่งไปรอบ ๆ บ้าน ผู้ตายก็ยังวิ่งไล่ตามไปจนจำเลยไปสะดุดเอารากต้นไม้ล้มลง ผู้ตายตามไปทันก็เอามีดพกแทงถูกขาขวา 1 แผล แล้วจำเลยรีบลุกวิ่งหนีเข้าบ้านและได้หยิบเอามีดพร้าข้างฝาได้มาถือไว้เพื่อขู่ไม่ให้ไล่ตามแต่ผู้ตายก็ถือมีดวิ่งไล่ตามเข้ามาในบ้านจำเลย จำเลยวิ่งหนีไปนอกบ้าน วิ่งไปได้สัก 15 วา เหนื่อยและเจ็บขาที่ถูกแทงวิ่งไปไม่ไหว ก็พอดีผู้ตายวิ่งมาทันจำเลย และจะเข้าทำร้ายจำเลย จำเลยก็ฟันไป 3 ที ถูกตรงไหนไม่รู้ ผู้ตายล้มลงและปรากฏว่าถึงแก่ความตาย
การที่ผู้ตายแทงจำเลย 2 ครั้ง ทั้ง ๆ ที่จำเลยวิ่งหนีผู้ตายก็วิ่งตามจำเลยเพื่อจะทำร้ายโดยไม่ลดละ จำเลยเห็นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายใกล้จะมาถึงตัวก็ใช้มีดพร้าฟันผู้ตายไป 3 ทีและปรากฏว่าผู้ตายถูกฟันตาย จึงฟังได้ชัดว่าจำเลยถูกข่มเหงโดยไม่เป็นธรรมและจำเลยได้กระทำการป้องกันตัวเพื่อให้พ้นภยันตรายที่จะมาถึงตนและไม่มีทางจะหลีกเลี่ยงได้ ถือว่าได้กระทำไปพอสมควรแก่เหตุการกระทำนั้นจึงเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายพิพากษายืน
