คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย และนำปืนที่ใช้ยิงเข้าหาเจ้าพนักงานซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยฐานฆ่าคนตายและมีอาวุธปืนไม่ได้รับอนุญาต ศาลลงโทษไปแล้วทั้ง ๒ สำนวน แล้วโจทก์กลับมาฟ้องจำเลยฐานมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยระบุว่า เป็นปืนที่ใช้ยิงผู้ตายตามสำนวนนี้อีกครั้งหนึ่ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า เพียงแต่คำรับสารภาพของจำเลยชั้นสอบสวนอย่างเดียว โจทก์ไม่มีพะยานอื่นประกอบคดียังไม่พอลงโทษจำเลยจึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าพะยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าเป็นปืนของจำเลยและจำเลยได้รับในชั้นสอบสวน แม้จะมาปฏิเสธชั้นศาล ถ้อยคำรับของจำเลยก็ใช้เป็นพะยานยันจำเลยได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๓๔ ฉะนั้นจำเลยต้องพิศูจน์หักล้างให้ได้ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ๒๔๗๗ ม.๑๑,๕๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้นับโทษต่อจากคดีก่อนศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ฎีกาคัดค้านมาแต่เมื่อคดีมาสู่ศาลฎีกาแล้ว ศาลฎีกาก็วินิจฉัยถึงปัญหาข้อเท็จจริงได้ คดีโจทก์ไม่มีพะยานประกอบคำรับของจำเลย ลำพังแต่คำรับลงโทษจำเลยไม่ได้ ทั้งคดีก็มีเหตุสงสัย จึงพิพากษายกฟ้อง
Result
พิพากษายกฟ้อง
