คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ลักตัดไม้สะแกซึ่งขึ้นอยู่ในที่หวงห้ามเพื่อสาธารณประโยชน์อยู่ในความปกครองของกำนันไป ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๘๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีไม่ปรากฎว่าที่และต้นสะแกเป็นของผู้ใด หากแต่ปรากฎว่าเป็นที่หวงห้ามเพื่อสาธารณประโยชน์ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นผิด จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ต้นสะแกตามที่โจทก์ฟ้องไม่ปรากฎว่าเป็นของหวงแหน จำเลยตัดไปจึงไม่มีความผิดจึงพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้ชัดเจนว่า ใครเป็นเจ้าของกรรมสิทธิต้นสะแก ฟ้องของโจทก์จึงขาดสาระสำคัญแสดงไม่ครบองค์ ความผิดฐานลักทรัพย์ จะลงโทษจำเลยไม่ได้จึง
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
