คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องอ้างว่าได้มอบที่พิพาทให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยเงินกู้ขอให้บังคับให้จำเลยรับเงินที่โจทก์กู้ไป 2,500 บาท คืนที่พิพาทให้โจทก์ ห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาท และหากจำเลยมีใบเหยียบย่ำจริง ก็ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนใบเหยียบย่ำจำเลยปฏิเสธฟ้องและต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์จำเลยได้ขอจับจองจนได้รับใบเหยียบย่ำศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง ให้บังคับจำเลยตามคำขอท้ายฟ้อง แต่การเพิกถอนใบเหยียบย่ำของจำเลยให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ออกทับที่พิพาทในข้อกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านว่า โจทก์ไม่มีหนังสือกู้มาเป็นพยานพิสูจน์ว่าโจทก์ได้กู้เงินจำเลย 2,500 บาท เอาที่พิพาทให้จำเลยยึดถือเป็นประกันดังที่โจทก์ฟ้องกล่าวอ้าง โจทก์จะนำพยานบุคคลมาสืบแทนเอกสารไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 โจทก์จึงไม่ควรชนะคดีศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไว้ถูกต้องแล้ว คือศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 ห้ามไม่ให้ฟังพยานบุคคลแต่เฉพาะในกรณีที่กฎหมายบังคับว่าต้องมีพยานเอกสารมาแสดง แต่คดีนี้ไม่ใช่เรื่องที่ฟ้องร้องขอให้บังคับคดีในการกู้ยืมเงิน หากเป็นเรื่องที่โจทก์กล่าวอ้างว่าโจทก์ได้มอบที่พิพาทให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยเงินกู้เท่านั้น โจทก์จึงนำสืบพยานบุคคลได้ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94
