คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องถือกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของรถยนต์กระบะบรรทุกสาธารณะทะเบียน ล.พ.00339 ซึ่งได้จดทะเบียนใบอนุญาตทะเบียนรถยนต์ต่อนายทะเบียนยานพาหนะจังหวัดลำพูนแล้ว โดยผู้ร้องซื้อมาจากนายชมเมื่อปลายปี พ.ศ. 2511 ซึ่งเดิมบริษัทตั้งทงฮวด จำกัดเป็นเจ้าของได้โอนขายให้นายอรรณพ แล้วได้ขายต่อกันมาจนกระทั่งตกมาถึงผู้ร้องโดยมิได้เปลี่ยนแก้ทะเบียนผู้เป็นเจ้าของรถยนต์ ผู้ร้องได้ครอบครองรถยนต์ดังกล่าวมากว่า 11 ปีแล้ว ได้เสียภาษีรถยนต์ต่อนายทะเบียนยานพาหนะจังหวัดลำพูนตลอดมาจนถึงปี พ.ศ. 2522ผู้ร้องจะต้องขอใบอนุญาตประกอบการขนส่งสำหรับรถยนต์ขนาดเล็กต่อนายทะเบียนประจำจังหวัดประจำปี พ.ศ. 2523 ตามพระราชบัญญัติขนส่งทางบก
พ.ศ. 2523 แต่เนื่องจากชื่อเจ้าของรถยนต์ดังกล่าวยังเป็นชื่อบริษัทตั้งท่งฮวด จำกัด นายทะเบียนจึงไม่ยอมออกใบอนุญาตประกอบการขนส่งรถยนต์ขนาดเล็กให้ จนกว่าจะได้แก้ชื่อจากเจ้าของเดิมเป็นของผู้ร้องเสียก่อนแต่ปรากฏว่าบริษัทตั้งท่งฮวด จำกัด เจ้าของเดิมได้จดทะเบียนเลิกบริษัทและชำระบัญชีเสร็จไปแล้วแต่ปี พ.ศ. 2516 เจ้าของเดิมจึงไม่มีสภาพเป็นบุคคลที่จะโอนทางทะเบียนแก่ผู้ร้องได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งแก้ชื่อเจ้าของรถยนต์ตามใบอนุญาตทะเบียนรถยนต์เป็นชื่อผู้ร้องศาลชั้นต้นตรวจคำร้องแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องไม่มีความจำเป็นจะต้องใช้สิทธิทางศาลให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงตามที่ผู้ร้องบรรยายในคำร้องไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมายระบุไว้ว่าจะต้องเสนอคดีต่อศาลอย่างไรพิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
รถยนต์กระบะบรรทุกสาธารณะหมายเลขทะเบียน ล.พ.00339 จดทะเบียนที่จังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม2511 มีชื่อเจ้าของรถปรากฏตามสำเนาใบอนุญาตทะเบียนรถยนต์ท้ายคำร้องเป็นของบริษัทตั้งท่งฮวด จำกัด แต่ผู้เดียว และมีรายการเสียภาษีตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2522 ซึ่งปรากฏว่าบริษัทตั้งท่งฮวดจำกัด เป็นเจ้าของรถนั้นแต่ผู้เดียวตลอดมาทั้ง ๆ ที่ความจริงได้จดทะเบียนเลิกไปแล้ว หากผู้ร้องประสงค์จะแก้ชื่อเจ้าของรถจากบริษัทตั้งท่งฮวดจำกัด ซึ่งเป็นบริษัทจำกัดที่เลิกกันแล้วมาเป็นชื่อของผู้ร้อง ผู้ร้องก็ชอบจะร้องต่อนายทะเบียนยานพาหนะจังหวัดลำพูน เพื่อให้นายทะเบียนได้จัดการแก้ทะเบียนเจ้าของรถให้ถูกต้องตามความเป็นจริง ผู้ร้องจะขอให้ศาลมีคำสั่งแก้ชื่อเจ้าของรถยนต์ตามใบอนุญาตทะเบียนรถยนต์เดิมคือ บริษัทตั้งท่งฮวด จำกัด มาเป็นชื่อของผู้ร้อง โดยถือว่าผู้ร้องจะต้องใช้สิทธิทางศาลหาได้ไม่พิพากษายืน
